Category: Θέματα

  • Πέρασμα Σίπκα

    • Στο πέρασμα Σίπκα έλαβε χώρα η πιο σκληρή μάχη μεταξύ Τούρκων και Ρώσων το 1877. Το πέρασμα είναι ένα στενό χαντάκι πάνω σε μαύρα βράχια.Η περιοχή είναι άγρια και δασώδης. Υπάρχουν κάποια περάσματα μέσα από τα οποία οι αντίπαλοι έβαλλαν ο ένας εναντίον του άλλου. Πάνω στις πλαγιές υπάρχουν υψωμένοι λοφίσκοι σαν μπαλώματα: είναι οι τυφλοπόντικες που σκάβουν στους τάφους των στρατιωτών. Υπάρχει ένα νεκροταφείο αλλά ο τοίχος είναι γκρεμισμένος, οι σταυροί είναι γερμένοι ή έχουν πέσει, οι τάφοι έχουν χορταριάσει και δεν υπάρχει ούτε ένα λουλούδι. Έχουν ξεχαστεί οι νεκροί. Λευκοί και εντυπωσιακοί οβελίσκοι θυμίζουν τη γενναιότητα των φημισμένων ρωσικών μεραρχιών. Υπάρχουν πολλά μνημεία που τονίζουν την ανδρεία του ρωσικού στρατού. Δεν υπάρχει κανένα μνημείο για τους Τούρκους και κανείς δε γνωρίζει που είναι οι τάφοι των Τούρκων.(Frazer,σ. 87)
  • Οι Ρώσοι έπιασαν τη βόρεια πλευρά του περάσματος Σίπκα ενώ οι Τούρκοι τη νότια και συναντήθηκαν πάνω στο πέρασμα. Φοβερές μάχες διεξήχθησαν στα κοιλώματα των λόφων. Οι Ρώσοι ατρόμητοι από τον θάνατο επετίθεντο αλλά και οι Τούρκοι που δε λυπούνταν τη ζωή τους κρατούσαν με σθένος τα εδάφη τους. Μια μάχη διήρκησε επτά ημέρες ενώ μετά επί δεκαπέντε ημέρες οι δυο στρατοί είχαν μια ανάπαυλα. Έπειτα επιτέθηκαν οι Τούρκοι που κατέλαβαν το βουνό Νικολας, το πλέον στρατηγικό σημείο του περάσματος. Αλλά ηττήθηκαν από τους Ρώσους και μετά από μια φοβερή σφαγή υποχώρησαν στις ρεματιές που βρίσκονται στα νότια της περιοχής. Εκεί περίμεναν ως το χειμώνα .Η τελευταία μεγάλη μάχη διεξήχθη μέσα στην ομίχλη και σε μια φοβερή χιονοθύελλα. Οι Τούρκοι υπερείχαν αριθμητικά και πολέμησαν απελπισμένα. Αλλά ήταν ανώφελο. Ό,τι απέμεινε από τον τουρκικό στρατό- 32.000 άνδρες – παραδόθηκε. Οι Ρώσοι ξεχύθηκαν στις νότιες πλαγιές προς το χωριό Σίπκα. Εκεί υπάρχει και μια εκκλησία ελληνο-ρωσική, λαμπρή και ιδιαίτερα στολισμένη που υπενθυμίζει αυτή τη νίκη. Ο συμπαγής τρούλος- που έχει στην κορυφή ένα σταυρό -είναι από λειασμένο χρυσό. Μπορεί να δει κανείς τον ήλιο να λάμπει πάνω του από 20 μίλια μακρυά. Ωστόσο δεν υπάρχουν ντοκουμέντα για τις λεηλασίες ,τις αρπαγές και τα όργια που διέπραξαν τα ρωσικά στρατεύματα όταν κατέλαβαν το χωριό Σίπκα.(Frazer,σ. 90-91)

  • Λιμάνι Αρσανάς

    Παλαιό Όνομα :Λιμάνι Αρσανάς
    Δήμος :

     

    [tab name=’Abbot’]
    Δεν υπάρχει περιεχόμενο για τον συγκεκριμένο περιηγητή για να καταχωρηθεί.
    [/tab]
    [tab name=’Berard’]
    Δεν υπάρχει περιεχόμενο για τον συγκεκριμένο περιηγητή για να καταχωρηθεί.
    [/tab]
    [tab name=’Boissonas’]
    Δεν υπάρχει περιεχόμενο για τον συγκεκριμένο περιηγητή για να καταχωρηθεί.
    [/tab]
    [tab name=’Chirol’]
    Δεν υπάρχει περιεχόμενο για τον συγκεκριμένο περιηγητή για να καταχωρηθεί.
    [/tab]
    [tab name=’Clarke’]
    Δεν υπάρχει περιεχόμενο για τον συγκεκριμένο περιηγητή για να καταχωρηθεί.
    [/tab]
    [tab name=’Cousinery’]
    Δεν υπάρχει περιεχόμενο για τον συγκεκριμένο περιηγητή για να καταχωρηθεί.
    [/tab]
    [tab name=’Frazer’]
    Δεν υπάρχει περιεχόμενο για τον συγκεκριμένο περιηγητή για να καταχωρηθεί.
    [/tab]
    [tab name=’Holland’]
    Δεν υπάρχει περιεχόμενο για τον συγκεκριμένο περιηγητή για να καταχωρηθεί.
    [/tab]
    [tab name=’Isambert’]
    Δεν υπάρχει περιεχόμενο για τον συγκεκριμένο περιηγητή για να καταχωρηθεί.
    [/tab]
    [tab name=’Leake’]

    • Λιμάνι ή χώρος αποβίβασης της Μονής Ξηροποτάμου, το οποίο εξυπηρετούσε το θαλάσσιο εμπόριο και την άμυνα της περιοχής. (Leake, τομ. ΙΙΙ, σ. 118)
    • Η μονή Κουτλουμουσίου, όπως και τα άλλα μοναστήρια, έχει λιμάνι το οποίο βρίσκεται κάτω από τις Καρυές και όχι μακριά από τη βορειοδυτική πλευρά του Αρσανά των Ιβήρων. (Leake, τομ. ΙΙΙ, σ. 124)
    • Μισή ώρα από το Χιλανδάρι βρίσκεται η μονή Σιμένου, πιο σωστά Εσφιγμένου, τοποθετημένη κοντά στη θάλασσα, στο στόμιο ενός χειμάρρου που εκβάλλει σε μία μικρή στενή κοιλάδα, από την οποία πήρε το όνομά της η περιοχή. Το μοναστήρι ιδρύθηκε από τον Θεοδόσιο τον νεότερο και την αδερφή του Πουλχερία. Περίπου ένα μίλι ανατολικά συναντάμε έναν ασφαλή μικρό και στενό κολπίσκο ενώ στο λόφο ο οποίος χωρίζει την κοιλάδα της Σιμένου από αυτή του Χιλανδαρίου είναι ένας πύργος που βρίσκεται στην άκρη ενός απότομου βράχου πάνω από τη θάλασσα: μερικά τμήματα των τειχών του λέγεται ότι ακολουθούν την αρχαιοελληνική αρχιτεκτονική. Αναφέρεται επίσης ότι υπήρχαν στο παρελθόν πολλά αρχαιοελληνικά ερείπια στον Αρσανά του Χιλανδαρίου, που βρίσκεται ένα μίλι κάτω από το μοναστήρι. Έτσι, πολλοί από τους παλαιότερους μοναχούς συμφωνούν ότι εδώ υπήρχε μία από τις αρχαιότερες πόλεις της Ακτής. (Leake, τομ. ΙΙΙ, σ.140-141)

      • [/tab]
      [tab name=’Mantegazza’]
      Δεν υπάρχει περιεχόμενο για τον συγκεκριμένο περιηγητή για να καταχωρηθεί.
      [/tab]
      [tab name=’Pouqueville’]
      Δεν υπάρχει περιεχόμενο για τον συγκεκριμένο περιηγητή για να καταχωρηθεί.
      [/tab]
      [tab name=’Tozer’]
      Δεν υπάρχει περιεχόμενο για τον συγκεκριμένο περιηγητή για να καταχωρηθεί.
      [/tab]
      [tab name=’Urquhart’]
      Δεν υπάρχει περιεχόμενο για τον συγκεκριμένο περιηγητή για να καταχωρηθεί.
      [/tab]
      [tab name=’Walker’]
      Δεν υπάρχει περιεχόμενο για τον συγκεκριμένο περιηγητή για να καταχωρηθεί.
      [/tab]
      [tab name=’Σχινάς’]
      Δεν υπάρχει περιεχόμενο για τον συγκεκριμένο περιηγητή για να καταχωρηθεί.
      [/tab]
      [end_tabset]

  • Παυταλιώτες

    • Το σύγχρονο Κιουστεντίλ ή Τζουστεντίλ, ταυτίζεται με την Παυταλία της Τράπεζας και η τοποθεσία Κιουστεντίλ στις όχθες του Στρυμόνα είναι σε απόλυτη συμφωνία με την φιγούρα ενός ποτάμιου θεού, που συνοδεύεται από τον θρύλο Στρύμων, και σε κάποια από τα αυτόνομα νομίσματα της Παυταλίας καθώς και με τα γράμματα ΕΝΠΑΙΩ που σε άλλα νομίσματα φανερώνουν ότι οι Παυταλιώτες θεωρούσαν εαυτούς Παιονείς όπως όλοι οι κάτοικοι στις όχθες αυτού του ποταμού. Σε άλλο νόμισμα της Παυταλίας οι παραγωγές της περιοχής, χρυσός, ασήμι, κρασί και καλαμπόκι, κάτι που συμφωνεί με το Κιουστεντίλ. Όταν ήταν βασιλιάς ο Αδριανός οι κάτοικοι της Παυταλίας και της Σερδίκας πρόσθεσαν τη λέξη Ουλπία στο όνομα της πόλης τους προφανώς λόγω κάποιων προνομίων που λάμβαναν από τον αυτοκράτορα.(Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ. 475-6)

  • Αμφαξιοί

    • Μαρτυρίες από νομίσματα που συμπίπτουν με τον Πολύβιο και τον Στράβωνα δείχνουν ότι οι μεγάλες παραθαλλάσιες πεδιάδες μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση χωρίστηκαν ανάμεσα στους Βοττιαίους και τους Αμφαξιούς. Το κυρίως μέρος των τελευταίων, όπως μαθαίνουμε από τον Πτολεμαίο, ήταν η Θεσσαλονίκη, ενώ των πρώτων πιθανόν ήταν η Άλορος. (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ.486)

  • Κέλτες

    • ΗΗ Βυλαζόρα αναφέρεται ξανά στην ιστορία αυτού του περιπετειώδους έτους (168 π.Χ.) όταν ο Περσέας, όχι πολύ πριν από την μάχη της Πύδνας (146 π.Χ.), προσπάθησε να αποκτήσει μισθοφορικό στρατό 20.000 Kελτών οι οποίοι σε αναμονή της στρατολόγησής τους από αυτόν είχαν αναπτυχθεί σε ίσους αριθμούς ιππέων και πεζών μέχρι την Ντεσουντάμπα και τη Μεδίκα. Ο Περσέας με την προοπτική να τους παρασύρει στη Μακεδονία, μετακινήθηκε με το μισό στράτευμά του από τον ποταμό Ενιπέα της Πιερίας στην Αλμάνα του Αξιού, η οποία απείχε 75 μίλια από την Ντεσουντάμπα. Αφού ζήτησε να υπάρχουν εφόδια σε ετοιμότητα για την πορεία των Κελτών, έστειλε αγγελιοφόρο στην Ντεσουντάμπα, απαιτώντας ο στρατός των Κελτών να προχωρήσει στη Βυλάζορα, και προσκάλεσε τους αρχηγούς τους να τον επισκεφτούν στην Αλμάνα, όπου τους έδωσε να καταλάβουν μέσω του αγγελιοφόρου ότι τους είχε ετοιμάσει πλούσια δώρα ελπίζοντας να εξασφαλίσει τις υπηρεσίες των Κελτών. Αλλά δεν ήταν λαός εύκολος να τον ξεγελάσει κανείς: αρνούνταν να μετακινηθούν πέρα από τη Ντεσουντάμπα πριν παραλάβουν το καθορισμένο δώρο των δέκα κομματιών χρυσού για κάθε ιππέα, πέντε για κάθε πεζό και 1000 για κάθε αρχηγό. (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ.471)

  • Παρστρυμόνιοι

    • Είμαι διατεθειμένος να συνταυτίσω τον Στρούμιτζα με το αρχαίο Αστραίο, στο οποίο ο Φίλιππος έστειλε τον γιο του Δημήτριο, όταν του έδωσε οδηγίες για τον θάνατό του, στον Δίδα, κυβερνήτη της Παιονίας, παρόλο που ο Δίδας δεν εκτέλεσε εκεί τις εντολές του αλλά στην Ηράκλεια (Σιντική) αφού προσκάλεσε τον Δημήτριο σε γιορτή κατά τη διάρκεια της οποίας δόθηκε δηλητήριο στον πρίγκιπα. Ο Δίδας, σε ανταλλαγή των υπηρεσιών του, ευνοήθηκε από τον Περσέα όταν ανήλθε στον θρόνο. Και από τότε, βρίσκουμε τον Δίδα στις αρχές του περσικού πολέμου να διατάζει ένα σώμα 3000 ανδρών, αποτελούμενο από Παίονες, Παροραίους, Παρστρυμόνιους και Αγριάνες. Τότε εξαφανίστηκε η μοναρχία των Παιόνων και η περιοχή της, με εξαίρεση ένα κομμάτι που κατοικούνταν από τους Δάρδανους, το οποίο ενώθηκε με το βασίλειο της Μακεδονίας. (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ.466)

  • Παροραίοι

    • Είμαι διατεθειμένος να συνταυτίσω τον Στρούμιτζα με το αρχαίο Αστραίο, στο οποίο ο Φίλιππος έστειλε τον γιο του Δημήτριο, όταν του έδωσε οδηγίες για τον θάνατό του, στον Δίδα, κυβερνήτη της Παιονίας, παρόλο που ο Δίδας δεν εκτέλεσε εκεί τις εντολές του αλλά στην Ηράκλεια (Σιντική) αφού προσκάλεσε τον Δημήτριο σε γιορτή κατά τη διάρκεια της οποίας δόθηκε δηλητήριο στον πρίγκιπα. Ο Δίδας, σε ανταλλαγή των υπηρεσιών του, ευνοήθηκε από τον Περσέα όταν ανήλθε στον θρόνο. Και από τότε, βρίσκουμε τον Δίδα στις αρχές του περσικού πολέμου να διατάζει ένα σώμα 3000 ανδρών, αποτελούμενο από Παίονες, Παροραίους, Παρστρυμόνιους και Αγριάνες. Τότε εξαφανίστηκε η μοναρχία των Παιόνων και η περιοχή της, με εξαίρεση ένα κομμάτι που κατοικούνταν από τους Δάρδανους, το οποίο ενώθηκε με το βασίλειο της Μακεδονίας. (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ.466)

  • Παναίοι

    • Από τις φυλές στο θρακικό σύνορο της Παιονίας, που υπάγονταν στην Μακεδονία, επί της βασιλείας του Φιλίππου, γιου του Αμύντα, υπάρχουν λόγοι για να πιστέψω ότι οι Οδομάντες κατείχαν ολόκληρο το όρος Όρβηλος πάνω από τα Στενά του Στρυμόνα κοντά στο σύγχρονο Δεμιρισσάρ μαζί με τη Ζίχνη, όπου εγκλείονται στο όρος Παγγαίο. Η βορειο-δυτική πλευρά τους βρίσκεται στα δεξιά του Σιτάλκη, καθώς διασχίζει το όρος Κερκίνη. Η γενική τους κατάσταση συμφωνεί με την περιγραφή του Θουκυδίδη, σύμφωνα με τον οποίο κατοικούσαν πάνω από τα βόρεια του Στρυμόνα. Προς τα βόρεια του Κάτω Στρυμόνα ο ποταμός έχει μια ανατολική πορεία που δικαιολογεί την έκφραση του ιστορικού. Παρατηρεί κανείς, ότι οι Παναίοι, τους οποίους ο Θουκυδίδης συνδυάζει με τους Οδομάντες αναφέρονται από τον Στέφανο ως φυλή των Εδονέων. (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ.465)

  • Σκορδίσκοι

    • Από μια σύγκριση μεταξύ Αππιανού και Στράβωνα, καθώς και από ένα περιστατικό στη ζωή του Μ. Αλέξανδρου, στο οποίο πριν αναφέρθηκα, είναι εμφανές ότι οι Αυταριάτες συνόρευαν στα ανατολικά με τους Αγριάνες και τους Μπεσσούς, στα νότια με τους Μαιδούς και τους Δάρδανες και στις άλλες κατευθύνσεις με τους Αρδιαίους και τους Σκορδίσκους. (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ.463)
    • Οι Σκορδίοι που συνορεύουν με τη χώρα των Διβραίων, πιθανόν να κατάγονται από τους Σκορδίσκους, τους προερχόμενους από τους Γαλάτες (55, Τίτος Λίβιος, βιβλ.XL, κεφ.57,58 ) (Pouqueville, τόμ. ΙΙΙ, σ.66)

  • Αρδιαίοι

    • Από μια σύγκριση μεταξύ Αππιανού και Στράβωνα, καθώς και από ένα περιστατικό στη ζωή του Μ. Αλέξανδρου, στο οποίο πριν αναφέρθηκα, είναι εμφανές ότι οι Αυταριάτες συνόρευαν στα ανατολικά με τους Αγριάνες και τους Μπεσσούς, στα νότια με τους Μαιδούς και τους Δάρδανες και στις άλλες κατευθύνσεις με τους Αρδιαίους και τους Σκορδίσκους. (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ.464)