Category: Θέματα
-
- Δυναστεία των Ασσέν: Μεταξύ του βασιλείου του Μπόρις και του Συμεών και του δεύτερου Βουλγαρικού κράτους που αναγεννήθηκε στις αρχές του 13ου αι., ξέσπασε μια εξέγερση, που ξεκίνησε σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς από το Τύρνοβο, σύμφωνα με άλλους από τα περίχωρα των Σκοπίων κατά την οποία οι πληθυσμοί της Μακεδονίας και της Αλβανίας κινήθηκαν εναντίον των Ελλήνων και ίδρυσαν μία Μακεδονική Αυτοκρατορία. Η Αυτοκρατορία αυτή ήταν εφήμερη καθώς δεν διήρκησε πάνω από τριάντα χρόνια. Αν ευημερούσε θα ήταν μία Μακεδονία ανεξάρτητη και ελεύθερη. Το Βουλγαρικό κράτος αναγεννήθηκε και άνθησε εκ νέου υπό τη δυναστεία των Ασσενιδών. Ήταν Βλάχοι στην καταγωγή και κατάφεραν να ιδρύσουν μία νέα δυναστεία και να ανακαταλάβουν όλη την αρχαία γη, συμπεριλαμβανομένης και της Μακεδονίας. Αυτό το δεύτερο Βουλγαρικό κράτος θα μειωθεί σύντομα και θα εξαφανιστεί και δε θα είναι βιώσιμο. Το σερβικό στοιχείο θα διαπρέψει κάτω από τη λαμπρή δυναστεία των Νεμάνια. (Mantegazza,σ. 5)
-
- Μακεδονική Αυτοκρατορία: Μεταξύ του βασιλείου του Μπόρις και του Συμεών και του δεύτερου Βουλγαρικού κράτους που αναγεννήθηκε στις αρχές του 13ου αι., ξέσπασε μια εξέγερση, που ξεκίνησε σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς από το Τύρνοβο, σύμφωνα με άλλους από τα περίχωρα των Σκοπίων κατά την οποία οι πληθυσμοί της Μακεδονίας και της Αλβανίας κινήθηκαν εναντίον των Ελλήνων και ίδρυσαν μία Μακεδονική Αυτοκρατορία. Η Αυτοκρατορία αυτή ήταν εφήμερη καθώς δεν διήρκησε πάνω από τριάντα χρόνια. Αν ευημερούσε θα ήταν μία Μακεδονία ανεξάρτητη και ελεύθερη. Το Βουλγαρικό κράτος αναγεννήθηκε και άνθησε εκ νέου υπό τη δυναστεία των Ασσενιδών. (Mantegazza, σ. 5)
-
- Βουλγαρικό Κράτος: Οι Σέρβοι και οι Βούλγαροι κατέλαβαν οι πρώτοι το δυτικό τμήμα της χερσονήσου και οι δεύτεροι το πιο ανατολικό τμήμα, παραμένοντας όμως κάτω από την εξουσία των Αυτοκρατόρων της Ανατολής, μέχρι τον 9ο αι.Όταν οι Βούλγαροι ενώθηκαν κάτω από τον Μπόρις και αργότερα κάτω από τη βασιλεία του γιου του, Συμεών, του πρώτου που πήρε τον τίτλο του τσάρου, επεξέτειναν τα σύνορα της Αυτοκρατορίας μέχρι την Αδριατική. Με το θάνατο του Συμεών εξαφανίζεται η Βουλγαρική Αυτοκρατορία. Οι διάδοχοί του δεν μπόρεσαν να την κρατήσουν ενωμένη και να την προστατεύσουν από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι την κυρίευσαν. Η κυριαρχία τους θα διατηρηθεί για δύο αιώνες. Μεταξύ του βασιλείου του Μπόρις και του Συμεών και του δεύτερου Βουλγαρικού κράτους που αναγεννήθηκε στις αρχές του 13ου αι., ξέσπασε μια εξέγερση, που ξεκίνησε σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς από το Τύρνοβο, σύμφωνα με άλλους από τα περίχωρα των Σκοπίων κατά την οποία οι πληθυσμοί της Μακεδονίας και της Αλβανίας κινήθηκαν εναντίον των Ελλήνων και ίδρυσαν μία Μακεδονική Αυτοκρατορία. Η Αυτοκρατορία αυτή ήταν εφήμερη καθώς δεν διήρκησε πάνω από τριάντα χρόνια. Αν ευημερούσε θα ήταν μία Μακεδονία ανεξάρτητη και ελεύθερη. Το Βουλγαρικό κράτος αναγεννήθηκε και άνθησε εκ νέου υπό τη δυναστεία των Ασσενιδών. Ήταν Βλάχοι στην καταγωγή και κατάφεραν να ιδρύσουν μία νέα δυναστεία και να ανακαταλάβουν όλη την αρχαία γη, συμπεριλαμβανομένης και της Μακεδονίας. Αυτό το δεύτερο Βουλγαρικό κράτος θα μειωθεί σύντομα και θα εξαφανιστεί και δε θα είναι βιώσιμο. Το σερβικό στοιχείο θα διαπρέψει κάτω από τη λαμπρή δυναστεία των Νεμάνια. (Mantegazza,σ. 5)
-
- Κουτσόβλαχοι: Οι Κουτσόβλαχοι, με λατινική καταγωγή, χριστιανικός πληθυσμός, διαιρούνται σε δύο κατηγορίες: οι Έλληνες και οι Σλάβοι- αυτοί οι τελευταίοι με τη σειρά τους χωρίζονται σε Σέρβους και Βούλγαρους. (Mantegazza,σ. 4)
-
- Σέρβοι:Εάν είχαν λίγη περισσότερη ηρεμία και ειρήνη αυτές οι φτωχές περιοχές της Μακεδονίας, όπου η γονιμότητα του εδάφους συναντά μία απίστευτη ζωτικότητα των διάφορων πληθυσμών, θα μπορούσαν να αναγεννηθούν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Για όλες τις φυλές που κατοικούν στη Βαλκανική χερσόνησο δεν υπάρχει μία σωστή αριθμητική προσέγγιση. Οι Σέρβοι θεωρούν τη Μακεδονία ως μία σερβική χώρα. Με τον ίδιο τρόπο οι Έλληνες τη θεωρούν ελληνική και στο σύνολο της βουλγαρική οι Βούλγαροι. Οι Κουτσόβλαχοι, με λατινική καταγωγή, χριστιανικός πληθυσμός, διαιρούνται σε δύο κατηγορίες: οι Έλληνες και οι Σλάβοι- αυτοί οι τελευταίοι με τη σειρά τους χωρίζονται σε Σέρβους και Βούλγαρους. (Mantegazza,σ. 4)
- Σέρβοι: Οι Σέρβοι βασιλείς στο τέλος του 13ου αι. και στις αρχές του 14ου αι. θα ανακαταλάβουν ένα σημαντικό κομμάτι της Μακεδονίας, υπερασπίζοντας το νικηφόρα ενάντια στους Βουλγάρους που είχαν προσπαθήσει να το ανακαταλάβουν. Μέχρι που ο Δουσάν, ο μεγάλος Σέρβος κατακτητής, μαζί με άλλες χώρες, θα γίνει κύριος ολόκληρης της Μακεδονίας. Η αντιδικία, όπως φαίνεται, μεταξύ Σέρβων και Βουλγάρων για την κυριαρχία της Μακεδονίας δεν ξεκίνησε ξαφνικά. Από το θάνατο του Στέφανου Δουσάν, η Σερβική Αυτοκρατορία χωρίστηκε σε ποικίλες επαρχίες και ανεξάρτητα βασίλεια. Τη Μακεδονία κατείχε ο βασιλιάς Βικούτιν ο οποίος θα κατάφερνε πολύ σύντομα να αντισταθεί στους Τούρκους κατακτητές, οι οποίοι όλο και περισσότερο ισχυροποιούνταν. Το 1371 μία μεγάλη μάχη έλαβε χώρα μεταξύ του Μακεδόνα βασιλιά και των Τούρκων στις όχθες του Μαρίτσα –ο ιστορικός ποταμός των Βουλγάρων- και από εκείνη τη στιγμή ο Σέρβος βασιλιάς της Μακεδονίας έγινε σχεδόν υποτελής του Σουλτάνου. Λίγο καιρό μετά, όταν οι Σέρβοι από το βόρειο τμήμα πολέμησαν γενναία τις οθωμανικές ορδές, ο Μάρκο, γιος του Βικούτιν, του οποίου ο ηρωϊσμός εξυμνείται ακόμα στα τραγούδια του λαού, νίκησε στην αξιομνημόνευτη μάχη του Κοσσόβου. (Mantegazza, σ. 6)
-
- Ανάμεσα στις προλήψεις που ο ελληνικός κλήρος καλλιεργεί στο νου των αμαθών χωρικών της Ανατολής δεν είναι άλλη πιο ευρέως διαδεδομένη ή πιο βαθιά ριζωμένη από την πίστη στην ύπαρξη μιας ομάδας φαντασμάτων ή σατανικών πνευμάτων που αποκαλούνται βρικόλακες. Στο έργο του «Έρευνα στα ορεινά της Τουρκίας»(Researches in the Highlands of Turkey) ο Tozer σημειώνει πως οι βρικόλακες είναι πρόσωπα τα οποία αφού πεθάνουν έρχονται και πάλι στη ζωή, κοιμούνται στους τάφους τους με τα μάτια ολάνοιχτα, κυκλοφορούν έξω τη νύχτα –ιδίως όταν το φεγγάρι λάμπει. Η πιο φαρμακερή εκδοχή αυτών των μορφών ομοιάζει με τα «βαμπίρ» που διατηρούνται ζωντανά πίνοντας αίμα ανθρώπινο. Ωστόσο,η πιο κοινή μορφή που απαντάται δεν είναι τόσο επιβλαβής,καθώς ευχαριστεί τον εαυτό της παίζοντας κάθε λογής επιζήμια παιχνίδια,τρομάζοντας τους ανθρώπους χωρίς να προξενεί περαιτέρω βλάβες ενώ σύμφωνα με άλλες περιγραφές εμφανίζεται ως ένας κανονικός άνθρωπος που έχει την ιδιαιτερότητα να περιπλανιέται τις νύχτες σα σκυλί στις ερημιές,σε βοσκοτόπια ακόμη και σε χωριά και σκοτώνει με το άγγιγμα του άλογα, αγελάδες, πρόβατα, γουρούνια, κατσίκες και άλλα ζώα στο πέρασμα του κρατώντας για τον εαυτό του τις ζωτικές δυνάμεις όλων αυτών των πλασμάτων ,έτσι ώστε πάντα να φαίνεται υγιής και να είναι διαρκώς σε εγρήγορση.Ο κύριος λόγος που μετατρέπει τον άνθρωπο σε βρυκόλακα μετά θάνατον είναι ο αφορισμός. (Chirol, σσ. 99-101)
- Χωρίς αμφιβολία ο αφορισμός ήταν μια τιμωρία που σπάνια επιβαλλόταν.Εντούτοις, ο φόβος της μετατροπής μετά θάνατον σε βρυκόλακα τρομοκρατούσε τους ανθρώπους ενώ η σκέψη της επίσκεψης του ακάθαρτου πνεύματος φίλου ή συγγενή σε όλη τη διάρκεια της ζωής- ακόμη και μετά από εξορκισμό- λειτουργούσε σαν ξόρκι,ώστε κάθε σπίτι να θωρακιστεί εναντίον του άτυχου θύματος της οργής της Εκκλησίας.Για τον εξορκισμό του βρυκόλακα ο πιο ορθόδοξος τρόπος ήταν να γίνει αντιστροφή του αφορισμού με άφεση των αμαρτιών –ως επίσημη τελετή από την Εκκλησία.Κι εφόσον η καταβολή υψηλού αντιτίμου ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την πραγματοποίηση αυτής της τελετής,η Εκκλησία συνηγορούσε υπέρ αυτής της λύσης.Υπήρχε και μια άλλη πιο ανεπίσημη διαδικασία με την οποία δεν γιατρευόταν βέβαια εντελώς η νοσούσα ψυχή,ωστόσο απαλλασσόταν από τις επιζήμιες συνέπειες των νυχτερινών περιπλανήσεων.Αυτή η διαδικασία όντας σαφώς πιο φθηνή και ίσως εξίσου αποτελεσματική είναι πολύ δημοφιλής.Λέγεται ότι σε ορισμένες πόλεις υπάρχουν οικογένειες που είναι απόγονοι βρυκολάκων και αντλούσαν τη δύναμή τους από το όνομά τους ενώ δέχονταν προσφορές κατευνασμού,ώστε να λυτρώνουν τους κατοίκους της γύρω περιοχής από τις «εισβολές» των άτυχων συγγενών τους.Παρόλο που τους απέφευγαν όλοι λόγω της σύνδεσής τους με τα πνεύματα των οποίων τη δύναμη είχαν μονοπώλιο και του μυστηρίου που κάλυπτε τις δραστηριότητες τους, επέβαλλαν ένα συγκεκριμένο βαθμό σεβασμού ενώ οι προσφορές από τους χριστιανούς τους αποζημίωναν με το παραπάνω για την κοινωνική τους απομόνωση. (Chirol, σσ.101-102)
- Μια από τις παράξενες αυτές «οικογένειες» κατοικούσε στον Περλεπέ και μέχρι πρότινος απολάμβανε υψηλή εκτίμηση για τις σχέσεις της με τον πνευματικό κόσμο.Αλλά η γρήγορη διάδοση και η γενική εξάπλωση του αφορισμού που προήλθε από το Βουλγαρικό σχίσμα επέφερε το μοιραίο πλήγμα στις αξιώσεις της οικογένειας.Η εξοικείωση φέρνει την περιφρόνηση.Και οι κάτοικοι του Περλεπέ έχοντας τα τελευταία χρόνια εξοικειωθεί με τον αφορισμό αντί πλέον να αντιμετωπίζουν θαρραλέα τις συνέπειες του είχαν φτάσει σε σημείο να γελούν μαζί του.Τώρα που το μεγαλύτερο μέρος του χριστιανικού πληθυσμού της περιοχής τέθηκε υπό περιορισμό η πίστη στους βρυκόλακες ξέπεσε στο επίπεδο της ολοφάνερης ανοησίας.Οι κάτοικοι του Περλεπέ που πριν λίγα χρόνια έτρεμαν και σταυροκοπιούνταν με ευλάβεια και μόνο στο άκουσμα της λέξης «βρυκόλακας»,τώρα σηκώνουν αδιάφορα τους ώμους και λένε: «Όλοι κάποια μέρα θα γίνουμε βρυκόλακες.Όσο περισσότεροι,τόσο καλύτερα».Έτσι,η ιδέα του βρυκόλακα «ξεφούσκωσε».Κι οι άτυχες οικογένειες που υποστήριζαν ότι σχετίζονταν με αυτούς, σταδιακά, άφησαν πίσω την πένθιμη εμφάνισή τους,τις κλειδαριές,τα νυχτερινά ξόρκια και τα υπόλοιπα πράγματα τους και ξέπεσαν από την υπερφυσική τους κατάσταση στο θλιβερό επίπεδο των κοινών,εργαζόμενων θνητών.(Chirol, σσ.102-103)
-
- Διοίκηση Χαλκιδικής: Τα τμήματα αυτά μαζί με τις χερσονήσους Κασσάνδρας και Λογγού αποτελούν το τμήμα της χερσονήσου της Κασσανδρείας και διοικούνται από Καϊμακάμη με έδρα την κωμόπολη Πολυγύρου, όπου εδρεύει ο επίσκοπος Κασσανδρείας. (Σχινάς, τ. ΙΙ, σ. 490)
- Το βόρειο τμήμα της χερσονήσου εκτός από τις τρεις χερσονήσους δυτικά διαιρείται στα ακόλουθα τμήματα:
1) Της Καλαμαριάς, τμήμα το οποίο περιλαμβάνει τη βορειοδυτική πλευρά και την ανατολική παραλία του Θερμαϊκού κόλπου.
2) Τα Χάσικα, τμήμα το οποίο κατέχει το μέσον όπου κατοικεί αμιγώς ελληνικός πληθυσμός.
3) Τα Μαδεμοχώρια, τα οποία αποτελούνται από εννέα χωριά, αντί δώδεκα που ήταν παλαιότερα, κατέχουν το ανατολικό τμήμα μέχρι τη δυτική παραλία του Στρυμονικού κόλπου.
4) Το Αρδαμέρι, το οποίο αποτελείται από δεκαέξι χωριά και κατέχει το βορειοδυτικό τμήμα της χερσονήσου.
5) Το τμήμα της Παζαρίας το οποίο βρίσκεται νότια των λιμνών Κουτσούκ και Μπουγιούκ Μπεσίκ. (Σχινάς, τ. ΙΙ, σ. 490)
-
- Δυτικά της μονής Βατοπεδίου και σε απόσταση μισής ώρας, λίγο πριν τα μέσα του 18ου αι. με την φροντίδα του μοναχού Μελετίου ιδρύθηκε ευρύχωρο αλλά τώρα πια ερειπωμένο οικοδόμημα η Αθωνιάδα σχολή στο μέσο της οποίας κείται ο επίσης ερειπωμένος ναός του Προφ.Ηλία. (Σχινάς, τ. ΙΙ, σ. 628)
-
- Όλες οι μονές, οι σκήτες και τα κελιά έχουν την ιδιαίτερη το καθένα τους διοίκηση αλλά τα γενικά συμφέροντα του Αγ.Όρους διοικητικά και δικαστικά διευθύνει συμβούλιο που καλείται σύναξη, εδρεύει στις Καρυές και απαρτίζεται από τους αντιπροσώπους είκοσι μονών του Αγ. Όρους το οποίο ως εφετείο δικάζει τις αποφάσεις των μονών και ως πρωτοδικείο τις διαφορές μεταξύ μονών και των σκητών οι οποίες εφεσιβάλλονται στη Μεγάλη Εκκλησία.Οι αντιπρόσωποι των μονών τάσσονται ως εξής: Μονή Λαύρας, Βατοπεδίου, Ιβήρων, Χιλανδαρίου, Διονυσίου, Κουτλουμουσίου, Παντοκράτορος, Ξηροποτάμου, Ζωγράφου, Δοχειαρίου, Καρακάλου, Φιλοθέου, Σίμωνος πέτρα, Αγ.Παύλου, Σταυρονικήτα, Ξενοφώντος, Γρηγορίου, Εσφιγμένου, Αγ.Παντελεήμονος, Κωνσταμονίτου.Εκτός από το συμβούλιο το οποίο σε διάφορες περιστάσεις και ανάγκες συγκαλείται στις Καρυές από τον πρώτο της επιστασίας, για ένα χρόνο μια τετράδα που απαρτίζεται από αντιπροσώπους των μονών εδρεύει στις Καρυές, οι οποίοι καλούνται επιστάτες και εκτελούν τις αποφάσεις της σύναξης, φροντίζουν για την ευνομία και τάξη στο Όρος και φυλάσσουν την σφραγίδα της κοινότητος που διαιρείται σε τέσσερα μέρη. (Σχινάς, τ. ΙΙ, σ. 597-598)
- Την αστυνομική, αγροτική και δασονομική εποπτεία έχουν φύλακες που διορίζονται από την επιστασία. Είναι 30 τον αριθμό και ονομάζονται Σερντάρηδες ενώ οι αγροφύλακες και δασοφύλακες Κοροτζήδες.Αυτοί είναι χριστιανοί είτε από τα χωριά της Χαλκιδικής είτε από την Αλβανία, φέρουν φουστανέλα και οπλοφορούν.Από τους πρώτους οι συνοδοί ή αγγελιοφόροι που ακολουθούν τους αντιπροσώπους ή επιστάτες των μονών καλούνται Σεϊμένιδες, αναβαίνουν σε ζώα και φέρουν την αποσκευή(σέια) του ακολουθούμενου ενώ αυτός που ακολουθεί τον πρώτο της επιστασίας λέγεται Πολιτάρχης.Ένας από τους τέσσερις της επιστασίας καλείται Πρώτος ή Πρωτεπιστάτης.Κάθε χρόνο την 1η Ιουνίου ειδικός αντιπρόσωπος της αρχαιότερης μονής,δηλαδή της Αγ.Λαύρας, προσφωνεί τυπικό λόγο προς τον Πρώτο, υπενθυμίζει τα ύψιστα καθήκοντα του και δίνει ράβδο την οποία κρατά ο Πρωτεπιστάτης στις Καρυές, ο οποίος σύμφωνα με τις ανάγκες που προκύπτουν συγκαλεί τη σύναξη και θέτει προς συζήτηση τα διάφορα ζητήματα.Το δικαίωμα του Πρώτου έχουν μόνο οι πέντε πρώτες μονές εκ περιτροπής. (Σχινάς, τ. ΙΙ, σ. 598-599)
- Όποιος επιθυμεί να εξετάσει τα ζητήματα των μονών πρέπει να εφοδιαστεί με συστατική εγκύκλιο επιστολή προς τις ευαγείς μονές που φέρει τη μεγάλη σφραγίδα της Παναγίας. Τότε ο φέρων την επιστολή οδηγείται σε ειδικό θάλαμο ή στο συνοδικό όχι στο αρχονταρίκι, απολαμβάνει πλήθος τιμών και περιποιήσεων από τους συνοδικούς στα ιδιόρρυθμα και από τους ηγούμενους στα κοινοβιακά μοναστήρια οι οποίοι μένουν κοντά στον φιλοξενούμενο καθ’όλη τη διάρκεια της παραμονής του. (Σχινάς, τ. ΙΙ, σ. 599)
-
- Η Θάσος καλούνταν Χρύσα λόγω των μεταλλείων της και Ηερία ή Αερία λόγω του υγρού κλίματος της. Πρώτοι, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, κατοίκησαν οι Φοίνικες που εκμεταλλεύτηκαν τα μεταλλεία, έπειτα δε κατά τον 8ο αι., δηλαδή το 720-717 π.Χ. εγκαταστάθηκαν Έλληνες από την Πάρο που ο αρχηγός τους ακολούθησε το χρησμό του μαντείου των Δελφών και οι οποίοι έγιναν κύριοι και της απέναντι παραλίας μέχρι τις εκβολές Νέστου και Στρυμόνα.Το νησί είναι γνωστό όχι μόνο από τα μεταλλεία τα οποία κατά τον Ηρόδοτο βρίσκονταν στη νοτιοανατολική παραλία απέναντι από τη Σαμοθράκη κοντά στον όρμο Κίναρα αλλά και από τα κατά τα πρώτα έτη του Χριστιανισμού-επί Βεσπασιανού- ονομαστά λατομεία φαιού μαρμάρου τα οποία κείνται στο ακρωτήριο Σταυρός που βρίσκεται βόρεια του όρμου Αλυκής, στον λόφο μεταξύ των όρμων Θυμωνιάς και Αλυκής και του άκρου Ντεμίρ Χαλκά.Εδώ γεννήθηκε ο ζωγράφος Πολύγνωτος και κόπηκαν ωραία κατά τις διάφορες χρονικές περιόδους νομίσματα. (Σχινάς, τ. ΙΙ, σ. 848-849)
- Η προς Θράκη και Μακεδονία θέση του νησιού, η ανάπτυξη που γνώρισε λόγω των μεταλλείων χρυσού, ο πλούτος και η φυσική ομορφιά του νησιού προκάλεσαν το 463-465 π.Χ. την κατάκτηση του από τους Αθηναίους, έπειτα από τους Λακεδαιμονίους πιθανόν μέχρι το 79 π.Χ. και τέλος των Ρωμαίων, Βυζαντινών, Ενετών, το 1457 από τον Πάπα και πολλούς άλλους.Επί Μωάμεθ Β’ καταλήφθηκε από τον διοικητή της Καλλίπολης Τζαγκάν ενώ το πυκνό δάσος που καλύπτει το νησί -το οποίο δεν υπάρχει σε κανένα άλλο νησί-χρησιμοποιήθηκε ως κρησφύγετο από τους πειρατές.Τα χωριά ήταν απομακρυσμένα από τη θάλασσα και σε αφανή σημεία μέσα στα δάση. Για την προστασία του πληθυσμού είχαν κτιστεί οχυροί πύργοι στα ακρωτήρια Σταυρός, Θυμωνιά, Ντεμίρ Χαλκά, Στα κόκκινα, Αστρίς, Κεφαλά και στο επίνειο του χωριού Βούργαρο που είναι ο μεγαλύτερος όλων. (Σχινάς, τ. ΙΙ, σ. 849-850)
- Το νησί αυτό παραχωρήθηκε από την Πύλη το 1807 στον Μεχμέτ Αλή της Αιγύπτου.Από το νησί αυτό προμηθεύτηκε ο σημαντικός αυτός άνδρας την ξυλεία για την κατασκευή του στόλου που καταστράφηκε στο Ναβαρίνο. Διοικείται σήμερα από Αιγύπτιο διοικητή ο οποίος εδρεύει από την εποχή της καταστροφής της πειρατείας στο λιμάνι της Παναγίας στο ΒΑ τμήμα του νησιού αλλά τον περισσότερο καιρό διαμένει στην πατρίδα του Μεχμέτ Αλή της Αιγύπτου, την Καβάλα. (Σχινάς, τ. ΙΙ, σ. 850)