Author: sightseers
-
- Μιχαήλοφσκι: Την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου ο Πρόεδρος ενός εκ των δυο Κομιτάτων, ο καθηγητής Μιχαήλοφσκι μπόρεσε να διεξάγει υπό το άγρυπνο βλέμμα της οθωμανικής εξουσίας ένα συνέδριο πάνω στο Μακεδονικό Ζήτημα στο οποίο συμμετείχε ένα ιδιαίτερα μεγάλο και ένθερμο ακροατήριο που επευφημούσε έντονα τον ομιλητή. (Mantegazza, σ. 143)
-
- Ζόντσεφ, Κομιτατζής: Για τον επικεφαλή των κομιτατζήδων Ζόντσεφ, ο οποίος παρά την ηλικία του έχει ακόμη όλη την εμφάνιση και τη θέρμη νέου ανθρώπου, όταν επέστρεψε στη Σόφια με έναν σοβαρό τραυματισμό στην κνήμη, διοργανώθηκε μία λαμπρή γιορτή. Ξεκίνησαν από το κέντρο της πόλης με σημαίες, με ποικίλες μουσικές και μακεδονικά λάβαρα, πήγαν στο σταθμό του τρένου να τον προϋπαντήσουν και ανάμεσα στο πλήθος που ζητωκραύγαζε υπήρχαν αναρίθμητοι αξιωματικοί σε ενεργό υπηρεσία- παλιοί του σύντροφοι και υφιστάμενοί του τους οποίους δεν εμπόδισε κανείς να λάβουν μέρος στη γιορτή.Αλλά κανείς δε φανταζόταν τα γεγονότα που θα διαδραματίζονταν σε λίγες μέρες μετά τις γιορτές που διοργανώθηκαν προς τιμήν του Τσάρου. Εκδόθηκε διαταγή για τη σύλληψη των αρχηγών των ενόπλων σωμάτων συμπεριλαμβανομένου και του Ζόντσεφ, ο οποίος συνελήφθη αφού είχε φέρει σε πέρας μια απίστευτης αγριότητας επιχείρηση και είχε ήδη αρχίσει την προετοιμασία για να γυρίσει στη Μακεδονία. (Mantegazza,σ. 138)
-
- Στοΐλωφ: Η Ρωσία υπήρξε η μόνη δύναμη που ήθελε να βοηθήσει τους Μακεδόνες τουλάχιστον ηθικά, στηρίζοντας τη στάση και τις απαιτήσεις τους στην Κωνσταντινούπολη. Δεν αποδέχτηκαν την προσάρτηση που έγινε χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Ήταν αντίθετοι στο σημείο που επηρεάζονταν οι σχέσεις μεταξύ τσάρου και Πρίγκηπα του Battemberg και ως εκ τούτου οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Πριγκιπάτου. Ο Πρίγκηπας Φερδινάνδος ακολούθησε τα βήματα του προκατόχου του. Αυτός είχε πάντα την προσοχή στραμμένη στη Μακεδονία και τα συναισθήματά του ήταν κοινά με τις επιδιώξεις των Βούλγαρων εθνικιστών. Μα ήταν η συνεχιζόμενη εχθρότητα της Ρωσίας, που ανάγκασε τη Βουλγαρία να ριχτεί στην «αγκαλιά» της Τριπλής Συμμαχίας. Η Βουλγαρία ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτική. Η πολιτική του Σταμπουλώφ, ήταν ενάντια στην επαναστατική πολιτική. Λαχταρούσε αντίθετα, περισσότερο τη συμμαχία με τις Κεντρικές Δυνάμεις και τη συνεννόηση με την Υψηλή Πύλη. Και ήταν πεπεισμένος, ότι ο μακεδονικός πληθυσμός είχε περισσότερα να κερδίσει από μία συμφωνία με την Κωνσταντινούπολη παρά από μία επαναστατική πολιτική.Η διοίκηση πεπεισμένη για την ορθότητα των πεποιθήσεων του Σταμπουλώφ πολέμησε χωρίς οίκτο αλλά και χωρίς μέτρο τους επαναστάτες Μακεδόνες οι οποίοι όπως είναι γνωστό διέπρατταν δολοφονίες κάτω από τις εντολές των Μακεδονικών Κομιτάτων, οι οποίες όξυναν τα πνεύματα και δίχαζαν το λαό. Από το θάνατο του Σταμπουλώφ και μετά, με την κυβέρνηση Στοΐλωφ, η μακεδονική προπαγάνδα σημείωσε μία τεράστια πρόοδο ενθαρρυμένη και ενισχυμένη ηθικά και υλικά από την Κυβέρνηση. (Mantegazza, σ. 26-27)
-
- Σταμπουλώφ: Η Ρωσία υπήρξε η μόνη δύναμη που ήθελε να βοηθήσει τους Μακεδόνες τουλάχιστον ηθικά, στηρίζοντας τη στάση και τις απαιτήσεις τους στην Κωνσταντινούπολη. Δεν αποδέχτηκαν την προσάρτηση που έγινε χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Ήταν αντίθετοι στο σημείο που επηρεάζονταν οι σχέσεις μεταξύ τσάρου και Πρίγκηπα του Battemberg και ως εκ τούτου οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Πριγκιπάτου. Ο Πρίγκηπας Φερδινάνδος ακολούθησε τα βήματα του προκατόχου του. Αυτός είχε πάντα την προσοχή στραμμένη στη Μακεδονία και τα συναισθήματά του ήταν κοινά με τις επιδιώξεις των Βούλγαρων εθνικιστών. Μα ήταν η συνεχιζόμενη εχθρότητα της Ρωσίας, που ανάγκασε τη Βουλγαρία να ριχτεί στην «αγκαλιά» της Τριπλής Συμμαχίας. Η Βουλγαρία ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτική. Η πολιτική του Σταμπουλώφ, ήταν ενάντια στην επαναστατική πολιτική. Λαχταρούσε αντίθετα, περισσότερο τη συμμαχία με τις Κεντρικές Δυνάμεις και τη συνεννόηση με την Υψηλή Πύλη. Και ήταν πεπεισμένος, ότι ο μακεδονικός πληθυσμός είχε περισσότερα να κερδίσει από μία συμφωνία με την Κωνσταντινούπολη παρά από μία επαναστατική πολιτική.Η διοίκηση πεπεισμένη για την ορθότητα των πεποιθήσεων του Σταμπουλώφ πολέμησε χωρίς οίκτο αλλά και χωρίς μέτρο τους επαναστάτες Μακεδόνες οι οποίοι όπως είναι γνωστό διέπρατταν δολοφονίες κάτω από τις εντολές των Μακεδονικών Κομιτάτων, οι οποίες όξυναν τα πνεύματα και δίχαζαν το λαό. Από το θάνατο του Σταμπουλώφ και μετά, με την κυβέρνηση Στοΐλωφ, η μακεδονική προπαγάνδα σημείωσε μία τεράστια πρόοδο ενθαρρυμένη και ενισχυμένη ηθικά και υλικά από την Κυβέρνηση. (Mantegazza, σ. 26-27)
-
- Πρίγκηπας Αλέξανδρος του Battemberg: Το 1885 το Μακεδονικό Ζήτημα επανέρχεται δυναμικά όταν εμφανίζονται οι πρώτοι Κομιτατζήδες στη Σόφια, με την παρέμβαση και την ενθάρρυνση του Πρίγκηπα Αλέξανδρου του Battemberg, ο οποίος είχε ορκιστεί στο μεγάλο κομιτάτο της Μακεδονίας. Μα μετά από περίπου ένα χρόνο, είχε ξεχαστεί σχεδόν ολοκληρωτικά το ζήτημα αυτό λόγω της προσάρτησης της Ανατολικής Ρωμυλίας στη Βουλγαρία. (Mantegazza,σ. 25)
- Πρίγκηπας Αλέξανδρος του Battemberg: Η Ρωσία υπήρξε η μόνη δύναμη που ήθελε να βοηθήσει τους Μακεδόνες τουλάχιστον ηθικά, στηρίζοντας τη στάση και τις απαιτήσεις τους στην Κωνσταντινούπολη. Δεν αποδέχτηκαν την προσάρτηση που έγινε χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Ήταν αντίθετοι στο σημείο που επηρεάζονταν οι σχέσεις μεταξύ τσάρου και Πρίγκηπα του Battemberg και ως εκ τούτου οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Πριγκιπάτου. Ο Πρίγκηπας Φερδινάνδος ακολούθησε τα βήματα του προκατόχου του. Αυτός είχε πάντα την προσοχή στραμμένη στη Μακεδονία και τα συναισθήματά του ήταν κοινά με τις επιδιώξεις των Βούλγαρων εθνικιστών. Μα ήταν η συνεχιζόμενη εχθρότητα της Ρωσίας, που ανάγκασε τη Βουλγαρία να ριχτεί στην «αγκαλιά» της Τριπλής Συμμαχίας. Η Βουλγαρία ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτική. Η πολιτική του Σταμπουλώφ, ήταν ενάντια στην επαναστατική πολιτική. Λαχταρούσε αντίθετα, περισσότερο τη συμμαχία με τις Κεντρικές Δυνάμεις και τη συνεννόηση με την Υψηλή Πύλη. Και ήταν πεπεισμένος, ότι ο μακεδονικός πληθυσμός είχε περισσότερα να κερδίσει από μία συμφωνία με την Κωνσταντινούπολη παρά από μία επαναστατική πολιτική.Η διοίκηση πεπεισμένη για την ορθότητα των πεποιθήσεων του Σταμπουλώφ πολέμησε χωρίς οίκτο αλλά και χωρίς μέτρο τους επαναστάτες Μακεδόνες οι οποίοι όπως είναι γνωστό διέπρατταν δολοφονίες κάτω από τις εντολές των Μακεδονικών Κομιτάτων, οι οποίες όξυναν τα πνεύματα και δίχαζαν το λαό. Από το θάνατο του Σταμπουλώφ και μετά, με την κυβέρνηση Στοΐλωφ, η μακεδονική προπαγάνδα σημείωσε μία τεράστια πρόοδο ενθαρρυμένη και ενισχυμένη ηθικά και υλικά από την Κυβέρνηση. (Mantegazza,σ. 26-27)
-
- Οβρένοβιτς: Η Αυστρία είχε σκοπό να χωρίσει τα δύο παρακλάδια της σερβικής φυλής, σε Μαυροβούνιο και Βασίλειο του Οβρένοβιτς και να διατηρήσει ανοιχτό μέσω του σαντζακίου του Νόβι-Παζάρ, το δρόμο για τη Θεσσαλονίκη. (Mantegazza,σ. 22)
-
- Ιγνάτιεφ: Οι Μεγάλες Δυνάμεις στο Συνέδριο του Βερολίνου μείωσαν στο μισό περίπου την έκταση της τότε Μεγάλης Βουλγαρίας, ευνοώντας τον Πρέσβη Ιγνάτιεφ. Η Μεγάλη Βουλγαρία είχε δημιουργηθεί από τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και περιλάμβανε όλη τη Μακεδονία συμπεριλαμβανομένης και της Θεσσαλονίκης. Ο πληθυσμός της Μακεδονίας, αν δεν είχε γίνει ειδική πρόβλεψη για την προστασία και ασφάλειά του θα έπρεπε να ζει στην καταπίεση και την καταδυνάστευση, ίσως ακόμη μεγαλύτερης διάρκειας από πρώτα, με τον χαρακτήρα της αντεκδίκησης και των αντιποίνων. Μα ήταν ειρωνικός ο τρόπος με τον οποίον διαψεύστηκε με μία διόρθωση το άρθρο 23 της Συνθήκης. (Mantegazza, σ. 17)
- Ιγνάτιεφ, Ρώσος στρατηγός: Ο Στρατηγός Ιγνάτιεφ ήταν ο Ρώσος πληρεξούσιος που ήταν παρών στην υπογραφή της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου με την οποία είχε δημιουργηθεί εκείνη η μεγάλη Βουλγαρία, όνειρο των Βουλγάρων πατριωτών στην οποία εντάχθηκε πέρα από την Ανατολική Ρωμυλία και η Μακεδονία. «Εκείνη είναι η Συνθήκη μας», έλεγαν οι Βούλγαροι. Στις γιορτές που ακολούθησαν και από τις δηλώσεις των Ρώσων απεσταλμένων, οι Βούλγαροι θεώρησαν πως ενθαρρύνονται οι επιδιώξεις τους για τη Μακεδονία. (Mantegazza, σ. 122)
- Ο Στρατηγός Ιγνάτιεφ ήταν ο Ρώσος πληρεξούσιος που ήταν παρών στην υπογραφή της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου με την οποία είχε δημιουργηθεί εκείνη η μεγάλη Βουλγαρία-όνειρο των Βουλγάρων πατριωτών-στην οποία εντάχθηκε πέρα από την Ανατολική Ρωμυλία και η Μακεδονία. «Εκείνη είναι η Συνθήκη μας», έλεγαν οι Βούλγαροι. Στις γιορτές που ακολούθησαν και παρατηρώντας τον τρόπο που μιλούσαν οι Ρώσοι απεσταλμένοι, οι Βούλγαροι έβλεπαν μία ενθάρρυνση ως προς τις επιδιώξεις τους για τη Μακεδονία. (Mantegazza, σ. 122)
-
- Φραγκίσκος Ιωσήφ, αυτοκράτορας: Ένα μεγάλο μέρος των Τούρκων που έμεναν στις επαρχίες της Αυτοκρατορίας, μετά τη Συνθήκη του Βερολίνου πέρασαν στα χριστιανικά κράτη, μετανάστευσαν αφού για τους Τούρκους –ή τουλάχιστον για το μεγαλύτερο μέρος τους- ήταν ανυπόφορη η ζωή εκεί όπου δεν μπορούσαν να θεωρούνται πλέον κύριοι και άρχοντες εφόσον όλοι είχαν τα ίδια δικαιώματα. Μετανάστευσαν σε μεγάλους αριθμούς και από τη Βοσνία παρόλο που ο Καλλάι που διαχειριζόταν την εξουσία στο όνομα του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ προσπαθούσε να τους κρατήσει με ψεύτικες υποσχέσεις. Ο μουσουλμανικός πληθυσμός έφτανε στη Μακεδονία αγανακτισμένος με την κατάσταση του. Ανεξάρτητα από αυτό, μόνο το γεγονός της αύξησης του αριθμού τους, έκανε τις καταχρήσεις της δύναμης και της εξουσίας και τον εξαναγκασμό και τη βία πιο ανυπόφορα και από εκείνη την περίοδο πριν τον πόλεμο. (Mantegazza,σ. 12)
-
- Πρίγκηπας Φερδινάνδος:Το βουλγαρικό Εξαρχάτο στην Κωνσταντινούπολη ήταν το Εξαρχάτο των Βουλγάρων –ανεξάρτητα αν ήταν υπήκοοι ή όχι του Πρίγκηπα Φερδινάνδου – ο οποίος ενστερνίστηκε τις ιδέες και τα ιδανικά των Βούλγαρων εθνικιστών και αποτέλεσε ασπίδα προστασίας και υποστήριξης της βουλγαρικής προπαγάνδας στη Μακεδονία. (Mantegazza, σ.11)
- Πρίγκηπας Φερδινάνδος: Η Ρωσία υπήρξε η μόνη δύναμη που ήθελε να βοηθήσει τους Μακεδόνες τουλάχιστον ηθικά, στηρίζοντας τη στάση και τις απαιτήσεις τους στην Κωνσταντινούπολη. Δεν αποδέχτηκαν την προσάρτηση που έγινε χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Ήταν αντίθετοι στο σημείο που επηρεάζονταν οι σχέσεις μεταξύ τσάρου και Πρίγκηπα του Battemberg και ως εκ τούτου οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Πριγκιπάτου. Ο Πρίγκηπας Φερδινάνδος ακολούθησε τα βήματα του προκατόχου του. Αυτός είχε πάντα την προσοχή στραμμένη στη Μακεδονία και τα συναισθήματά του ήταν κοινά με τις επιδιώξεις των Βούλγαρων εθνικιστών. Μα ήταν η συνεχιζόμενη εχθρότητα της Ρωσίας, που ανάγκασε τη Βουλγαρία να ριχτεί στην «αγκαλιά» της Τριπλής Συμμαχίας. Η Βουλγαρία ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτική. Η πολιτική του Σταμπουλώφ, ήταν ενάντια στην επαναστατική πολιτική. Λαχταρούσε αντίθετα, περισσότερο τη συμμαχία με τις Κεντρικές Δυνάμεις και τη συνεννόηση με την Υψηλή Πύλη. Και ήταν πεπεισμένος, ότι ο μακεδονικός πληθυσμός είχε περισσότερα να κερδίσει από μία συμφωνία με την Κωνσταντινούπολη παρά από μία επαναστατική πολιτική.Η διοίκηση πεπεισμένη για την ορθότητα των πεποιθήσεων του Σταμπουλώφ πολέμησε χωρίς οίκτο αλλά και χωρίς μέτρο τους επαναστάτες Μακεδόνες οι οποίοι όπως είναι γνωστό διέπρατταν δολοφονίες κάτω από τις εντολές των Μακεδονικών Κομιτάτων, οι οποίες όξυναν τα πνεύματα και δίχαζαν το λαό. Από το θάνατο του Σταμπουλώφ και μετά, με την κυβέρνηση Στοΐλωφ, η μακεδονική προπαγάνδα σημείωσε μία τεράστια πρόοδο ενθαρρυμένη και ενισχυμένη ηθικά και υλικά από την Κυβέρνηση. (Mantegazza, σ. 26-27)
-
- Βικούτιν: Οι Σέρβοι βασιλείς στο τέλος του 13ου αι. και στις αρχές του 14ου αι. θα ανακαταλάβουν ένα σημαντικό κομμάτι της Μακεδονίας, υπερασπίζοντας το νικηφόρα ενάντια στους Βουλγάρους που είχαν προσπαθήσει να το ανακαταλάβουν. Μέχρι που ο Δουσάν, ο μεγάλος Σέρβος κατακτητής, μαζί με άλλες χώρες, θα γίνει κύριος και ολόκληρης της Μακεδονίας. Η αντιδικία, όπως φαίνεται, μεταξύ Σέρβων και Βουλγάρων για την κυριαρχία της Μακεδονίας δεν ξεκίνησε ξαφνικά. Από το θάνατο του Στέφανου Δουσάν, η Σερβική Αυτοκρατορία χωρίστηκε σε διάφορες επαρχίες και ανεξάρτητα βασίλεια. Τη Μακεδονία κατείχε ο βασιλιάς Βικούτιν, ο οποίος θα κατάφερνε πολύ σύντομα να αντισταθεί στους Τούρκους κατακτητές, οι οποίοι όλο και περισσότερο ισχυροποιούνταν. Το 1371 μία μεγάλη μάχη έλαβε χώρα μεταξύ του Μακεδόνα βασιλιά και των Τούρκων στις ακτές του Μαρίτσα –ο ιστορικός ποταμός των Βουλγάρων- και από εκείνη τη στιγμή ο Σέρβος βασιλιάς της Μακεδονίας έγινε σχεδόν υποτελής του Σουλτάνου. Ένα χρόνο μετά, όταν οι Σέρβοι από το βόρειο τμήμα καταπολέμησαν γενναία τις οθωμανικές ορδές, ο Μάρκο, γιος του Βικούτιν , του οποίου ο ηρωϊσμός εξυμνείται ακόμα στα τραγούδια του λαού, νίκησε στην αξιομνημόνευτη μάχη του Κοσσόβου. (Mantegazza,σ. 6)