Category: Θέματα-Clarke

  • Ελονοσία στη Θεσσαλονίκη

    • Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού μια τρομερή ελονοσία κυριαρχεί στις όχθες όλων των ποταμών της περιοχής και στις πεδιάδες, ειδικά εκεί που παράγεται το βαμβάκι.
      (Clarke, σ. 368)

  • Πληθυσμός της Θεσσαλονίκης

    • Ο πληθυσμός της πόλης, σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις είναι περίπου 60 χιλιάδες ψυχές, από τις οποίες οι 30 χιλιάδες είναι Τούρκοι, οι 16 χιλιάδες είναι Έλληνες, οι 12 χιλιάδες Εβραίοι και 2 χιλιάδες Τσιγγάνοι και Αιθίοπες σκλάβοι. Η πόλη –υπολογίζω- πως έχει 40 μοίρες, 41 λεπτά και 10 δεύτερα βόρειο γεωγραφικό πλάτος και 20 μοίρες και 20 λεπτά ανατολικό γεωγραφικό μήκος από τον μεσημβρινό του Παρισιού. (Clarke, σ. 363)

  • Ο λοιμός στη Θεσσαλονίκη

    • Η πόλη αναφέρεται ως το κέντρο μετάδοσης του λοιμού. (Clarke, σ. 347 )

  • Μεταλλεία χρυσού και ασημιού των Σιδηροκαυσίων

    • Όταν ο Belon τα επισκέφτηκε, υπήρχαν 500 ή 600 φούρνοι για τήξη, διασκορπισμένοι πάνω και κάτω στο βουνό. Τα μέταλλα αποτελούνταν από χρυσοφόρο πυρίτη, από γαληνίτη και θειούχο μόλυβδο. Τα φυσερά λειτουργούσαν με νερόμυλους και η μέθοδος διαχωρισμού του χρυσού από το ασήμι ήταν η ίδια όπως ακριβώς ασκείται τώρα στην Ουγγαρία, μέσα από το νιτρώδες οξύ. Αυτό είναι το σύνολο και το περιεχόμενο όλων των παρατηρήσεων που έκανε ο Belon εκτός από τον αριθμό των εργατών. Περίπου 6.000 εργάτες είχαν προσληφθεί στα ορυχεία. (Clarke,σ. 412)

  • Μετάλλια της Αμφίπολης

    • Τα μετάλλια της Αμφίπολης είχαν προφανώς φτιαχτεί σε διαφορετικές περιόδους, η κάθε πλευρά ήταν διαφορετική, και η επιγραφή ήταν διαφορετική στο κάθε ένα νόμισμα.
      Πάνω σε ένα από αυτά υπήρχε η κεφαλή του Απόλλωνα στην μπροστινή μεριά και στην αντίθετη ένα αναμμένο λυχνάρι. Πάνω σε ένα δεύτερο, η πίσω μεριά απεικόνιζε μια αγελάδα ενώ πάνω σε ένα τρίτο απεικονίζεται ένα άλογο να καλπάζει. (Clarke,σσ. 400-401)
    • Άλλα νομίσματα της Αμφίπολης έφεραν στη μία όψη τη γενειοφόρο κεφαλή του Δία, στεφανωμένη από ένα διάδημα ενώ στην πρόσθια όψη μπορεί να υποτεθεί ότι εικονίζεται το πορτρέτο του Φιλίππου, γιου του Αμύντα στην πίσω πλευρά ένα άλογο που αναπηδά.
      Υπήρχαν όχι λιγότερα από 15 διαφορετικά είδη μεταλλίων στην πόλη αυτή, τρία από τα οποία ήταν από ασήμι και απεικονίζουν τον Κένταυρο Νέσσο. Επίσης βρέθηκαν μετάλλια από την Πέλλα- με το κεφάλι της Παλλάδος στην πρόσθια όψη και στην αντίθετη ένα ταύρο σε βοσκή. Ένα μετάλλιο των Φιλίππων, μεγάλης σπανιότητας- με το κεφάλι του Ηρακλή στην πρόσθια όψη και στην αντίθετη έναν τρίποδα με την επιγραφή «ΦΙΛΙΠΠΩΝ». (Clarke,σ. 401)
    • Επίσης ένα μετάλλιο του Αυδολέοντα, βασιλιά της Παιονίας- κεφάλι με περικεφαλαία, ολόκληρο το πρόσωπο, στην πρόσθια όψη ενώ στην αντίθετη όψη, μία μορφή που ιππεύει με μεγάλη ταχύτητα, με μερικά γράμματα από τη λέξη «ΑΥΔΩΛΕΟΝΤΟΣ». Επίσης, στην περιοχή βρέθηκαν νομίσματα Ρωμαίων Αυτοκρατόρων.
      Υπήρχε ακόμη ένα νόμισμα του Αλεξάνδρου Σεβήρου, που αναπαριστά στην πρόσθια όψη τη Δήμητρα, κρατώντας στο δεξί της χέρι ένα κύπελλο, και στο αριστερό της ένα σκήπτρο, με τη λέξη «ΑΜΦΙΠΟΛΕΙΤΩΝ» και στην αντίστροφη όψη εμφανίζεται το κεφάλι του Αυτοκράτορα, με την επιγραφή «ΑΥΤΩ ΜΑΡ CEV ΑΛΕΞΑΝΔΡΟC».
      Τα μπρούντζινα μετάλλια του Μ. Αλεξάνδρου είχαν απλώς ένα τόξο και μια φαρέτρα με βέλη, ή ένα ρόπαλο και μια φαρέτρα με βέλη, με τα αρχικά Β.Α. ή τη λέξη «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ», και εκείνα του Φιλίππου, μία μορφή που ιππεύει, γυμνή, ή μια κεφαλή που ακτινοβολεί, και την επιγραφή «ΦΙΛΙΠΠΟΥ» ή «ΒΑCΙΛΕΩΣ» ή «BAΣΙΛΕΩΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ», με ένα κεραυνό.
      Άλλα νομίσματα με ένα γυναικείο κεφάλι, διακοσμημένα με δάφνη στην πρόσθια όψη, και στην πίσω όψη μία στήλη με ένα στεφάνι από δάφνη, όπου το ίδιο κεφάλι εμφανίζεται στα μετάλλια της Θεσσαλονίκης, φαίνεται ότι είχαν φτιαχτεί επί Κασσάνδρου, προς τιμή της γυναίκας του, της αδερφής του Μ. Αλεξάνδρου,ώστε να αναδειχθεί το πορτρέτο της. (Clarke,σσ. 402-404)

  • Άμφια και σκεύη μοναχών Αγίου Όρους

    • Υπάρχει μία μεγάλη ποικιλία πλουσίων αμφίων για τους ιερείς, ειδικά στα τέσσερα μεγάλα μοναστήρια, όπου πολλά μπαούλα είναι γεμάτα με τέτοια ενδύματα τα οποία χρησιμοποιούνται στην τέλεση της θείας Λειτουργίας: οι βάσεις, οι υδρίες, τα πιάτα, τα αργυρά σκεύη, τα κεριά και τα λιβανιστήρια από πολύτιμα μέταλλα, δεν είναι δυνατό να υπολογιστούν, πολλά από τα οποία είναι από καθαρό χρυσάφι με ασημένιο επίχρισμα.
      Έχουν σταυρούς σε ποικίλα μεγέθη, στις άκρες με πλάκες χρυσού και είναι στολισμένοι με πολύτιμους λίθους, από τους οποίους κρέμονται αλυσίδες με ανατολίτικα μαργαριτάρια.
      Τα καλύμματα των βιβλίων του Ευαγγελίου, των Επιστολών, των Ψαλτηριών και του Ευχολογίου, είναι συχνά ανάγλυφα από σφυρηλατημένο χρυσάφι, ή απλώς δεμένα με θήκες από χρυσό ή ασημένια επιχρύσωση, ή από απλό ασήμι. (Clarke,σ. 393)

  • Ναός Αφροδίτης στο Καραμπουρνού

    • Οι βράχοι του Καραμπουρνού εκτείνονται για τρία ή τέσσερα μίλια. Το ακρωτήρι, ιδωμένο από τη Θεσσαλονίκη, είναι το δυτικότερο σημείο. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, βασιζόμενος σε πρώϊμους Έλληνες συγγραφείς, υποστηρίζει οτι αυτό το σημείο ήταν η βάση ενός ναού της Αφροδίτης, ο οποίος κατασκευάστηκε από τον Αινεία ( (Αινείας καί Τρώες) νεών Αφροδίτης ιδρύσαντο επί τών ακρωτηρίων ενός καί πόλιν Αίνειαν έκτισαν. – Διονύσ. Αλικ. l. 1, c. 49.). (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ. 438)
    • Υπάρχει ακόμα ένα τζαμί, που οι Τούρκοι το ονομάζουν Εσκί Τζουμά. Το τζαμί αυτό ήταν κάποτε ένας ναός αφιερωμένος στη θεά Αφροδίτη. Αυτό εμείς δεν το είδαμε, το αναφέρει ο Beaujour, ο οποίος λέγει πως οι Έλληνες τον κατέστρεψαν στην προσπάθεια τους να τον κάνουν σταυροειδή. Το αρχικό του σχήμα ήταν ένα τέλειο παραλληλόγραμμο μήκους 40 ποδιών και πλάτους 35. Υποστηρίζονταν σε κάθε πλευρά από μια κιονοστοιχία 12 κιόνων ιωνικού ρυθμού. Οι έξι κίονες του Πρόναου στέκονται ακόμη, αν και έχουν καλυφθεί από το τείχος του τζαμιού. Μάλιστα, όπως σημειώνει ο Beaujour « αν η χώρα αυτή ανήκε σε πολιτισμένους ανθρώπους, θα ήταν εύκολο να απαλλαγεί ο ναός αυτός από την γοτθική του μεταμφίεση».
      (Clarke, σσ. 357 – 359)

  • Τάφος του Ευριπίδη

    • Η Αρέθουσα, γνωστή για την κατοχή του τάφου του Ευριπίδη, φαίνεται πως βρισκόταν στο πέρασμα του Aulon, καθώς περιγράφεται απο τον Αμμιανό ως μια κοιλάδα και σταθμός πολύ κοντά στον Bromiscus ( Bromiscus cui proxima Arethusa convalis et statio est in qua visitur Euripidis sepulchrum.- Ammian. 1. 27, c. 4. – Plutarch. in Lycurg. – Addaei Epig. in Antholog. vol. ii. p. 226, Jacobs. – Stephan. in Βορμίσκος, whence Όρμος seems to have been the Etymon.).(Leake, τόμ.ΙΙΙ, σ.170-171)
    • Φαίνεται απο το Οδοιπορικό της Ιερουσαλήμ οτι την εποχή της Ελληνικής Αυτοκρατορίας υπήρχε ένα mutatio ( σταθμός ), ή μέρος αλλαγής αλόγων, στον τάφο του Ευρυπίδη, ο οποίος ήταν στο δρόμο απο την Αμφίπολη στην Απολλωνία, είκοσι Ρωμαϊκά μίλια απόσταση απο την πρώτη και έντεκα απο την τελευταία (Itin. Hierosol. p. 604. Wessel.).(Leake, τόμ.ΙΙΙ, σ.171)
    • Οι πληροφορίες μας σχετικά με τον τάφο του Ευριπίδη είναι άφθονες. Μια ολόκληρη σειρά συγγραφέων αναφέρονται στην τοποθεσία αυτού του αξιοσημείωτου μνημείου. Ο Πλούταρχος, ο Βιτρούβιος, ο Πλίνιος,ο Αύλος Γέλλιος, ο Στέφανος και ο συγγραφέας του «Οδοιπορικού από το Μπορντώ στην Ιερουσαλήμ» δηλώνουν ότι η θέση του τάφου ήταν κοντά στον Βρωμίσκο στην κοιλάδα της Αρέθουσας. Υπάρχει κάποια ιδιομορφία στον τρόπο προφοράς του ονόματος της πόλης. Κάποιοι όπως ο Θουκυδίδης το γράφουν ως Βρωμίσκο, ενώ μεταγενέστεροι συγγραφείς, όπως ο Στέφανος μεταφέρουν το δεύτερο και το τρίτο γράμμα της λέξης και το αναγράφουν ως Βωρμίσκο. Ο δε Στέφανος αναφέρει το Βωρμίσκο ως πόλη της Μακεδονίας, όπου ο Ευριπίδης τραυματίστηκε από ένα είδος σκυλιών, που στην μακεδονική γλώσσα ονομάζονταν «Εστερίτσες». (Clarke, σσ. 382 – 384)

  • Εμπόριο – Οικονομία Θεσσαλονίκης

  • Στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης άκμαζε η επεξεργασία του μεταξιού. Κυρίως γυναίκες απασχολούνταν στον τομέα αυτό. Το μετάξι χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή γυναικείων και ανδρικών ενδυμάτων, τα οποία ήταν περιζήτητα στην Κωνσταντινούπολη-περισσότερο και από τα μεταξωτά της Προύσας καθώς και κουρτινών για την αποφυγή των κουνουπιών. Το μετάξι που επεξεργάζονταν στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν μόνο από τη γύρω περιοχή αλλά και από τη Ζαγορά. (Cousinery,τομ.Ι,σ. 50)
  • Πολύ ανθηρή στην πόλη της Θεσσαλονίκης ήταν η επεξεργασία δερμάτων. Τα έσοδα από τα βυρσοδεψεία είχαν παραχωρηθεί στο δεύτερο τάγμα γενιτσάρων. Τα βυρσοδεψεία είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή του αρχαίου λιμανιού, η οποία δεν ήταν δυνατό να κατοικηθεί λόγω των ανθυγιεινών συνθηκών και της μόλυνσης. (Cousinery,τομ.Ι,σ. 50)
  • Το κύριο εμπόριο της πόλης, που ευνοείται από την θέση της, αποτελείται κυρίως από τις εξαγωγές καλαμποκιού, μαλλιού, βαμβακιού, καπνού, κηρήθρας και μεταξιού. Τα προϊόντα αυτά προέρχονται από όλη τη Μακεδονία. Ωστόσο, μόνο η μισή έκταση αυτής της πλούσιας περιοχής καλλιεργείται.
    Η Μακεδονία εκτείνεται ανατολικά προς δυτικά σαν ένα πέταλο αλόγου με την ακτογραμμή της να απολήγει στο όρος Παγγαίο. Η ανατολική απόληξη αυτού του αχανούς ημικυκλίου ελέγχεται από την ακρόπολη της Καβάλας και η δυτική από τον Πλαταμώνα και το πέρασμα των Τεμπών. Το βόρειο σύνορο της είναι το όρος Σκόμιο, μια από τις κορυφές του Παγγαίου.
    (Clarke, σσ. 364 – 365)
  • Ως εκ τούτου, το κύριο μέρος των εξαγωγών της Θεσσαλονίκης παράγεται στην πλούσια περιοχή που αγκαλιάζεται από τα άκρα αυτού του ημικυκλίου και το κέντρο της πιθανώς να βρίσκεται στην περιοχή των Σερρών, 15 λεύγες βόρεια της Θεσσαλονίκης. Η πεδιάδα υδροδοτείται από τον ποταμό Στρυμώνα, που πηγάζει από τους πρόποδες του όρους Σκόμιο και χύνεται στον Στρυμονικό κόλπο ή στον κόλπο της Αμφίπολης μετά από μια πορεία 20 λευγών. Σχεδόν όλο το βαμβάκι που εξάγεται από την Θεσσαλονίκη παράγεται σε αυτή την πεδιάδα. Η καλλιέργεια του απασχολεί τους κατοίκους των τριακοσίων χωριών που βρίσκονται στην περιοχή. (Clarke, σ. 365)
  • Ο καπνός, για τον οποίο το έδαφος της Μακεδονίας είναι ιδανικό, ευδοκιμεί στα ανατολικά και τα δυτικά της όχθης του Βαρδάρη και ειδικότερα σε όλη την Βοττιαία, την περιοχή της αρχαίας Πέλλας. Τα Γενιτζέ βρίσκονται τώρα μεταξύ Λουδία και Αξιού. Επίσης υπάρχουν καλλιέργειες καπνού σε όλη την περιοχή βόρεια και ανατολικά της Θεσσαλονίκης μέχρι την Καβάλα. Ωστόσο, τα καπνά των Γενιτσών έχουν την μεγαλύτερη τιμή. Μάλιστα προτιμώνται περισσότερο και από τα διάσημα καπνά της Λατάκιας της Συρίας, κυρίως λόγω του αρώματος τους. Τα καπνά αυτού του είδους έχουν πολύ μικρά φύλλα και σχεδόν όλη η παραγωγή τους στέλνεται στο Σεράι του Σουλτάνου. Ονομάζεται καπνός του Γενιτζέ Καρά Σου και πωλείται πέντε με έξι πιάστρες η οκά, όταν η τιμή των καλών καπνών δεν υπερβαίνει τους 70 παράδες. Επίσης, λέγεται πως, όταν αναμιχθεί με ένα άλλο είδος καπνού που βγαίνει σε γειτονική περιοχή και ονομάζεται Πτίσι, αποπνέει άρωμα βιολέτας. Ως εκ τούτου λοιπόν εκτιμάται δεόντως στα τουρκικά χαρέμια. (Clarke, σσ. 365-366)
  • Η καλύτερη ποιότητα μαλλιού και μεταξιού έρχεται από την Θεσσαλία.
    (Clarke, σ. 366)
  • Οι εισαγωγές της Θεσσαλονίκης προέρχονται κυρίως από την Αγγλία. Τα εισαγόμενα προϊόντα είναι τα υφάσματα, η μουσελίνα, ο κασσίτερος, ο μόλυβδος, ο σίδηρος, διάφορα εργαλεία, ρολόγια, κοσμήματα, γυαλιά, πορσελάνες, γούνες, μπαχάρια, ζάχαρη και καφές Δυτικής Ινδίας. Μάλιστα, ο καφές αυτός πωλείται στην Ανατολή και ιδιαίτερα στη Σμύρνη υπό το όνομα καφές Μόκα. Εκεί μάλιστα μερικές φορές φορτωνόταν στα πλοία και στέλνονταν στην Αγγλία με αυτό το όνομα.
    (Clarke, σσ. 366 – 367)
  • Μια γαλοπούλα κοστίζει μόνο 25 παράδες και μια χήνα 20. Οι πετεινοί είναι τόσο περιφρονημένοι, που και οι πιο φτωχοί με δυσκολία τους καταναλώνουν.
    (Clarke, σ. 368)

  • Νομίσματα της Μακεδονίας

  • Ο περιηγητής ανακάλυψε ο ίδιος ένα σπάνιο νόμισμα στη Θεσσαλονίκη-το οποίο αργότερα μεταφέρθηκε στο αυτοκρατορικό μουσείο της Βιέννης. Ήταν από ασήμι και είχε αρκετά μεγάλες διαστάσεις, γεγονός πολύ σπάνιο για νομίσματα της εποχής του Κωνσταντίνου. Στην πρόσθια όψη του νομίσματος εικονίζεται ο αυτοκράτωρ με περικεφαλαία σε προτομή. Στο δεξί του χέρι κρατά σκήπτρο και ασπίδα και με το αριστερό το χαλινάρι του αλόγου του. Η κεφαλή του αλόγου εικονίζεται δίπλα στον αυτοκράτορα. Στην αντίθετη όψη έχουμε μια παράσταση που ήδη από πολύ καιρό πριν είχε σταματήσει να συναντάται σε νομίσματα. Τέσσερις ιππείς και μερικοί στρατιώτες του πεζικού ακούν τον αυτοκράτορα να μιλά ανεβασμένος σε μια εξέδρα. Μια μικρόσωμη «Δόξα» στέκει πίσω από το κεφάλι του προμηνύοντας τις μελλοντικές επιτυχίες. Δυο πολεμιστές κρατούν από ένα λάβαρο. Λίγο καιρό μετά τη νίκη του επί των Σαρματών ,ο Κωνσταντίνος επάνω στο λάβαρο του τοποθέτησε το μονόγραμμα του Χριστού. Η επιγραφή «salus reipublicae» δηλώνει τη σημασία της νίκης αυτής για τους Μακεδόνες, οι οποίοι είχαν τραγική εμπειρία από την επιδρομή Γαλατών και Γότθων. (Cousinery,τομ.Ι,σ. 31-32)
  • Στην μία όψη του νομίσματος εικονίζεται ένας νέος άνδρας με στρογγυλεμένο πηγούνι που έχει μια τούφα μαλλιών σηκωμένη κάθετα στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού ενώ τα μαλλιά του στο πλάι είναι ανακατεμένα. Την ίδια πλευρά διακοσμεί το κέρας του Άμμωνος, ενώ πίσω από την κεφαλή της μορφής υπάρχει η λέξη «Μακεδόνων» και κάτω από αυτήν το γράμμα «Θ», το αρχικό γράμμα της λέξης «Θεσσαλονίκη». Η αντίθετη όψη εικονίζει το όνομα του quaestor Aesilla στα λατινικά και παρουσιάζει δυο ιδιαιτερότητες: οι επιγραφές είναι σε δυο γλώσσες και φέρει το όνομα ενός quaestor παρόλο που είναι από ασήμι. Μια κύστη μυστικιστική και ένα μεγάλο σκήπτρο εμφανίζονται ως σύμβολα μιας θεότητας. Εικονίζονται-επιπλέον-ένα κάθισμα αξιωματούχου και το γράμμα «Q» που περιβάλλουν τα σύμβολα και τονίζουν την εξουσία του quaestor. Όλα αυτά στεφανώνονται από ένα κλαδί δάφνης. Κατά τον Cousinery, το συγκεκριμένο νόμισμα κόπηκε με αφορμή κάποια ειδική περίσταση και πιθανόν να εικονίζει τον Αλέξανδρο. Ωστόσο, η ύπαρξη του ονόματος του quaestor Aesilla μας μεταφέρει τρεις αιώνες μετά τον Αλέξανδρο στη βασιλεία του Καρακάλλα. (Cousinery,τομ.Ι, σ. 227-228)
  • Νόμισμα της εποχής του Αλεξάνδρου. Περισσότερες από είκοσι πόλεις της Μικράς Ασίας μαζί με τα γειτονικά νησιά έκοβαν το ίδιο νόμισμα. Στη μία όψη υπάρχει η μορφή ενός νεαρού ήρωα- δίχως γενειάδα, με μια τούφα μαλλιών κάθετα σηκωμένη- όμοια με την κόμη του Δία, με στρογγυλεμένο πηγούνι και μύτη σχεδόν ίσια αλλά κομψή με μια ελαφριά κοιλότητα στη ρίζα της κάτω από το μέτωπο. Το κεφάλι του ήρωα είναι καλυμμένο με δέρμα λιονταριού και μοιάζει στον Ηρακλή. Ωστόσο, πιστεύεται πως πρόκειται για τον Αλέξανδρο που φέρει τα σύμβολα του Ηρακλή. Στην αντίθετη όψη εικονίζεται ο Δίας καθήμενος με τον αετό στο χέρι ως Ζευς Αετοφόρος.(Cousinery,τομ.Ι, σ. 235-236)
  • Ο Πτολεμαίος Σωτήρ έκοψε ασημένιο νόμισμα σε μεγάλο μέγεθος. Εικονίζεται η κεφαλή ενός νεαρού ήρωα καλυμμένη με δέρμα ελέφαντα, σύμβολο της Αιγύπτου και της Αφρικής ο οποίος φορά διάδημα. Στο πλάι κοντά στο αυτί της μορφής υπάρχει το κέρας του Άμμωνος το ανώτερο μέρος του οποίου κρύβεται κάτω από το δέρμα του ελέφαντα. Στην πίσω όψη βλέπουμε την Αθηνά της Ίτωνας να προτάσσει το δόρυ της. Το νόμισμα κόπηκε με αφορμή την παραλαβή του σώματος του Αλεξάνδρου από τον Πτολεμαίο Σωτήρα στην Αίγυπτο. Αργότερα, το ίδιο νόμισμα κυκλοφόρησε και χάλκινο. (Cousinery,τομ.Ι, σ. 246-247)
  • Στη Λιβύη κυκλοφορούσαν ασημένια νομίσματα με την κεφαλή του Αλεξάνδρου καλυμμένη με δέρμα λιονταριού. (Cousinery,τομ.Ι,σ. 250)
  • Νομίσματα του αυτοκράτορα Μάρκου Ιουλίου Φιλίππου και του υιού του. Νόμισμα του πατρός: κεφαλή στεφανωμένη. Στην αντίθετη όψη εικονίζεται ένα τραπέζι πάνω στο οποίο βρίσκεται ένα δοχείο μέσα από το οποίο βγαίνει ένα φίδι. Σε μια πλευρά υπάρχει ένα αγγείο χωρίς λαβή ενώ στην άλλη πλευρά πέντε μικρά σφαιρίδια. Κάτω από το τραπέζι εικονίζεται άλλο ένα μικρό φιαλίδιο. Στο περιθώριο υπάρχει μια επιγραφή. Νόμισμα του υιού: κεφαλή στεφανωμένη του υιού. Στην αντίθετη όψη εικονίζεται ο ένδοξος Απόλλων όρθιος κρατώντας με το δεξί χέρι ένα φίδι επιδεικνύοντας μία σφαίρα στο νεαρό Φίλιππο που φέρει τα σύμβολα των Καβείρων και κρατά στο δεξί του ώμο ένα σφυρί. Η επιγραφή στο περιθώριο είναι όμοια με αυτή στο νόμισμα του πατρός του. (Cousinery,τομ.Ι, σ. 264)
  • Δεν υπάρχει άλλο μέρος στη Τουρκία που να πωλείται τόσο μεγάλος αριθμός κίβδηλων αρχαίων νομισμάτων. Για παράδειγμα όταν βρίσκονται στην πόλη αρκετοί Άγγλοι περιηγητές, τα αρχαία νομίσματα είναι πολύ φθηνά, ώστε να παραδεχθούμε την πιθανότητα, οι απομιμήσεις των αρχαίων νομισμάτων να κατασκευάζονται για το κέρδος. Μάλιστα, οι περιηγητές πρέπει να προσέχουν κυρίως το ασημένιο τετράδραχμο της Θάσου και της Ηράκλειας Σιντικής που πωλούν οι Εβραίοι της πόλης.
    (Clarke, σ. 361)