Category: Πρόσωπα-Mantegazza

  • Ρεσάτ Μπέη

    • Ο Βαλής των Σκοπίων, Ρεσάτ Μπέη, ήταν ένας άνθρωπος ανίκανος ο οποίος άφηνε τα πράγματα στην τύχη τους και επειδή δεν του άρεσε να χαλάει την ησυχία του άφηνε ατιμώρητες όλες τις πράξεις βίας και καταπίεσης, χωρίς τίποτα να τον απασχολεί. Εναντίον του σχηματίστηκαν πολύ βαριές κατηγορίες. Και για να απαλλαγεί, διορίστηκε να κυβερνήσει ένα άλλο βιλαέτι, στην Ανατολία. Ένα βιλαέτι όμως, που είναι μεταξύ των πιο πλούσιων ή εκείνων που αποφέρουν περισσότερο κέρδος στο Βαλή, ήταν για εκείνον ένα απρόσμενο δώρο, παρά μια τιμωρία. (Mantegazza, σ. 171)

  • Δεσπότης Firmillan

    • Firmillan, Δεσπότης: Μετά από τις συγκρούσεις που διήρκησαν κάποιους μήνες και τα έκτροπα που για κάποιο διάστημα αναβίωναν κάθε Κυριακή, συχνά δίνοντας το έναυσμα για διάφορες διαμάχες μεταξύ του μαχητικού Δεσπότη Firmillan και του ελληνικού κλήρου επετεύχθη τελικά μια συμφωνία, στην οποία ο Firmillan δεν μπόρεσε να αντισταθεί γιατί η Εκκλησία ήταν στη δικαιοδοσία του Ελληνικού Πατριαρχείου. Μία Κυριακή λειτουργούσε ο Έλληνας παπάς στα ελληνικά και μία Κυριακή ο Σέρβος Δεσπότης στα σέρβικα. Ωστόσο, προέκυψαν εκ νέου προβλήματα. (Mantegazza, σ. 156)

  • Αμβρόσιος Μητροπολίτης

    • Αμβρόσιος Μητροπολίτης: Στα τέλη του 1896 και στις αρχές του 1897 ο Σεβασμιότατος Αμβρόσιος, ενθρονίστηκε ως Μητροπολίτης Σκοπίων (δηλαδή του βιλαετίου του Κοσσόβου) από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης αλλά αναγκάστηκε να πάει με τη συνοδεία Τούρκων στρατιωτών στην εκκλησία για να τελέσει τη λειτουργία των Χριστουγέννων. Οι Σέρβοι δεν μπορούσαν να ανέχονται στη χώρα τους ως Δεσπότη έναν Έλληνα ο οποίος τελούσε τη λειτουργία σε μία γλώσσα που δεν γνώριζαν. Μετά από έκτροπα που σημειώθηκαν και με την αρωγή της Ρωσίας, η Σερβία άλλαξε τελικά την απόφαση του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως που διόρισε στα Σκόπια έναν Σέρβο Δεσπότη, ο οποίος ονομάστηκε Δεσπότης Firmillan. Αλλά οι αναταραχές συνεχίζονταν και κάθε Κυριακή η χώρα συγκλονιζόταν. Οι Τούρκοι στρατιώτες που προστάτευαν άλλοτε τον Σεβασμιότατο Αμβρόσιο ενάντια στους Σέρβους έπρεπε στο εξής να προστατεύουν τον Σεβασμιότατο Firmillan από το μένος των Ελλήνων και των Βουλγάρων που στο μεταξύ είχαν ενώσει τις δυνάμεις τους. (Mantegazza, σ. 155)

  • Άγιος Σάββας

    • Άγιος Σάββας: Στα Σκόπια ο Αυτοκράτορας Δουσάν την ίδια μέρα με τη στέψη του ως αυτοκράτορας, ανακήρυξε επίσημα την ανεξαρτησία της σερβικής Εκκλησίας και την ίδρυση του Πατριαρχείου Σερβίας, το οποίο είχε ως πρώτο τιτλούχο τον Άγιο Σάββα, απόγονο του ιδρυτή της δυναστείας των Νεμάνια. (Mantegazza, σ. 153)

  • Μιχαήλοφσκι

    • Μιχαήλοφσκι: Την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου ο Πρόεδρος ενός εκ των δυο Κομιτάτων, ο καθηγητής Μιχαήλοφσκι μπόρεσε να διεξάγει υπό το άγρυπνο βλέμμα της οθωμανικής εξουσίας ένα συνέδριο πάνω στο Μακεδονικό Ζήτημα στο οποίο συμμετείχε ένα ιδιαίτερα μεγάλο και ένθερμο ακροατήριο που επευφημούσε έντονα τον ομιλητή. (Mantegazza, σ. 143)

  • Ζόντσεφ

    • Ζόντσεφ, Κομιτατζής: Για τον επικεφαλή των κομιτατζήδων Ζόντσεφ, ο οποίος παρά την ηλικία του έχει ακόμη όλη την εμφάνιση και τη θέρμη νέου ανθρώπου, όταν επέστρεψε στη Σόφια με έναν σοβαρό τραυματισμό στην κνήμη, διοργανώθηκε μία λαμπρή γιορτή. Ξεκίνησαν από το κέντρο της πόλης με σημαίες, με ποικίλες μουσικές και μακεδονικά λάβαρα, πήγαν στο σταθμό του τρένου να τον προϋπαντήσουν και ανάμεσα στο πλήθος που ζητωκραύγαζε υπήρχαν αναρίθμητοι αξιωματικοί σε ενεργό υπηρεσία- παλιοί του σύντροφοι και υφιστάμενοί του τους οποίους δεν εμπόδισε κανείς να λάβουν μέρος στη γιορτή.Αλλά κανείς δε φανταζόταν τα γεγονότα που θα διαδραματίζονταν σε λίγες μέρες μετά τις γιορτές που διοργανώθηκαν προς τιμήν του Τσάρου. Εκδόθηκε διαταγή για τη σύλληψη των αρχηγών των ενόπλων σωμάτων συμπεριλαμβανομένου και του Ζόντσεφ, ο οποίος συνελήφθη αφού είχε φέρει σε πέρας μια απίστευτης αγριότητας επιχείρηση και είχε ήδη αρχίσει την προετοιμασία για να γυρίσει στη Μακεδονία. (Mantegazza,σ. 138)

  • Στοΐλωφ

    • Στοΐλωφ: Η Ρωσία υπήρξε η μόνη δύναμη που ήθελε να βοηθήσει τους Μακεδόνες τουλάχιστον ηθικά, στηρίζοντας τη στάση και τις απαιτήσεις τους στην Κωνσταντινούπολη. Δεν αποδέχτηκαν την προσάρτηση που έγινε χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Ήταν αντίθετοι στο σημείο που επηρεάζονταν οι σχέσεις μεταξύ τσάρου και Πρίγκηπα του Battemberg και ως εκ τούτου οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Πριγκιπάτου. Ο Πρίγκηπας Φερδινάνδος ακολούθησε τα βήματα του προκατόχου του. Αυτός είχε πάντα την προσοχή στραμμένη στη Μακεδονία και τα συναισθήματά του ήταν κοινά με τις επιδιώξεις των Βούλγαρων εθνικιστών. Μα ήταν η συνεχιζόμενη εχθρότητα της Ρωσίας, που ανάγκασε τη Βουλγαρία να ριχτεί στην «αγκαλιά» της Τριπλής Συμμαχίας. Η Βουλγαρία ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτική. Η πολιτική του Σταμπουλώφ, ήταν ενάντια στην επαναστατική πολιτική. Λαχταρούσε αντίθετα, περισσότερο τη συμμαχία με τις Κεντρικές Δυνάμεις και τη συνεννόηση με την Υψηλή Πύλη. Και ήταν πεπεισμένος, ότι ο μακεδονικός πληθυσμός είχε περισσότερα να κερδίσει από μία συμφωνία με την Κωνσταντινούπολη παρά από μία επαναστατική πολιτική.Η διοίκηση πεπεισμένη για την ορθότητα των πεποιθήσεων του Σταμπουλώφ πολέμησε χωρίς οίκτο αλλά και χωρίς μέτρο τους επαναστάτες Μακεδόνες οι οποίοι όπως είναι γνωστό διέπρατταν δολοφονίες κάτω από τις εντολές των Μακεδονικών Κομιτάτων, οι οποίες όξυναν τα πνεύματα και δίχαζαν το λαό. Από το θάνατο του Σταμπουλώφ και μετά, με την κυβέρνηση Στοΐλωφ, η μακεδονική προπαγάνδα σημείωσε μία τεράστια πρόοδο ενθαρρυμένη και ενισχυμένη ηθικά και υλικά από την Κυβέρνηση. (Mantegazza, σ. 26-27)

  • Σταμπουλώφ

    • Σταμπουλώφ: Η Ρωσία υπήρξε η μόνη δύναμη που ήθελε να βοηθήσει τους Μακεδόνες τουλάχιστον ηθικά, στηρίζοντας τη στάση και τις απαιτήσεις τους στην Κωνσταντινούπολη. Δεν αποδέχτηκαν την προσάρτηση που έγινε χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Ήταν αντίθετοι στο σημείο που επηρεάζονταν οι σχέσεις μεταξύ τσάρου και Πρίγκηπα του Battemberg και ως εκ τούτου οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Πριγκιπάτου. Ο Πρίγκηπας Φερδινάνδος ακολούθησε τα βήματα του προκατόχου του. Αυτός είχε πάντα την προσοχή στραμμένη στη Μακεδονία και τα συναισθήματά του ήταν κοινά με τις επιδιώξεις των Βούλγαρων εθνικιστών. Μα ήταν η συνεχιζόμενη εχθρότητα της Ρωσίας, που ανάγκασε τη Βουλγαρία να ριχτεί στην «αγκαλιά» της Τριπλής Συμμαχίας. Η Βουλγαρία ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτική. Η πολιτική του Σταμπουλώφ, ήταν ενάντια στην επαναστατική πολιτική. Λαχταρούσε αντίθετα, περισσότερο τη συμμαχία με τις Κεντρικές Δυνάμεις και τη συνεννόηση με την Υψηλή Πύλη. Και ήταν πεπεισμένος, ότι ο μακεδονικός πληθυσμός είχε περισσότερα να κερδίσει από μία συμφωνία με την Κωνσταντινούπολη παρά από μία επαναστατική πολιτική.Η διοίκηση πεπεισμένη για την ορθότητα των πεποιθήσεων του Σταμπουλώφ πολέμησε χωρίς οίκτο αλλά και χωρίς μέτρο τους επαναστάτες Μακεδόνες οι οποίοι όπως είναι γνωστό διέπρατταν δολοφονίες κάτω από τις εντολές των Μακεδονικών Κομιτάτων, οι οποίες όξυναν τα πνεύματα και δίχαζαν το λαό. Από το θάνατο του Σταμπουλώφ και μετά, με την κυβέρνηση Στοΐλωφ, η μακεδονική προπαγάνδα σημείωσε μία τεράστια πρόοδο ενθαρρυμένη και ενισχυμένη ηθικά και υλικά από την Κυβέρνηση. (Mantegazza, σ. 26-27)

  • Πρίγκηπας Αλέξανδρος του Battemberg

    • Πρίγκηπας Αλέξανδρος του Battemberg: Το 1885 το Μακεδονικό Ζήτημα επανέρχεται δυναμικά όταν εμφανίζονται οι πρώτοι Κομιτατζήδες στη Σόφια, με την παρέμβαση και την ενθάρρυνση του Πρίγκηπα Αλέξανδρου του Battemberg, ο οποίος είχε ορκιστεί στο μεγάλο κομιτάτο της Μακεδονίας. Μα μετά από περίπου ένα χρόνο, είχε ξεχαστεί σχεδόν ολοκληρωτικά το ζήτημα αυτό λόγω της προσάρτησης της Ανατολικής Ρωμυλίας στη Βουλγαρία. (Mantegazza,σ. 25)
    • Πρίγκηπας Αλέξανδρος του Battemberg: Η Ρωσία υπήρξε η μόνη δύναμη που ήθελε να βοηθήσει τους Μακεδόνες τουλάχιστον ηθικά, στηρίζοντας τη στάση και τις απαιτήσεις τους στην Κωνσταντινούπολη. Δεν αποδέχτηκαν την προσάρτηση που έγινε χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Ήταν αντίθετοι στο σημείο που επηρεάζονταν οι σχέσεις μεταξύ τσάρου και Πρίγκηπα του Battemberg και ως εκ τούτου οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Πριγκιπάτου. Ο Πρίγκηπας Φερδινάνδος ακολούθησε τα βήματα του προκατόχου του. Αυτός είχε πάντα την προσοχή στραμμένη στη Μακεδονία και τα συναισθήματά του ήταν κοινά με τις επιδιώξεις των Βούλγαρων εθνικιστών. Μα ήταν η συνεχιζόμενη εχθρότητα της Ρωσίας, που ανάγκασε τη Βουλγαρία να ριχτεί στην «αγκαλιά» της Τριπλής Συμμαχίας. Η Βουλγαρία ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτική. Η πολιτική του Σταμπουλώφ, ήταν ενάντια στην επαναστατική πολιτική. Λαχταρούσε αντίθετα, περισσότερο τη συμμαχία με τις Κεντρικές Δυνάμεις και τη συνεννόηση με την Υψηλή Πύλη. Και ήταν πεπεισμένος, ότι ο μακεδονικός πληθυσμός είχε περισσότερα να κερδίσει από μία συμφωνία με την Κωνσταντινούπολη παρά από μία επαναστατική πολιτική.Η διοίκηση πεπεισμένη για την ορθότητα των πεποιθήσεων του Σταμπουλώφ πολέμησε χωρίς οίκτο αλλά και χωρίς μέτρο τους επαναστάτες Μακεδόνες οι οποίοι όπως είναι γνωστό διέπρατταν δολοφονίες κάτω από τις εντολές των Μακεδονικών Κομιτάτων, οι οποίες όξυναν τα πνεύματα και δίχαζαν το λαό. Από το θάνατο του Σταμπουλώφ και μετά, με την κυβέρνηση Στοΐλωφ, η μακεδονική προπαγάνδα σημείωσε μία τεράστια πρόοδο ενθαρρυμένη και ενισχυμένη ηθικά και υλικά από την Κυβέρνηση. (Mantegazza,σ. 26-27)

  • Οβρένοβιτς

    • Οβρένοβιτς: Η Αυστρία είχε σκοπό να χωρίσει τα δύο παρακλάδια της σερβικής φυλής, σε Μαυροβούνιο και Βασίλειο του Οβρένοβιτς και να διατηρήσει ανοιχτό μέσω του σαντζακίου του Νόβι-Παζάρ, το δρόμο για τη Θεσσαλονίκη. (Mantegazza,σ. 22)