Ωστόσο, αυτοί οι σκληροί κάτοικοι των λόφων ήταν έντιμοι άνθρωποι, με τον δικό τους τρόπο και με λίγη συμπάθεια προς τις συναισθηματικές εξάρσεις. Ένας από αυτούς ανήκε στη συμμορία των καθαρμάτων που, το 1911, σκότωσαν την τουρκική χωροφυλακή, που συνόδευε τον μηχανικό Richter για τον οποίο είχαν στήσει παγίδα στο Κοκκινόπουλο. (Boissonnas, σ. 61)
Ο γεωλόγος Γεώργαλος έπιασε την μελωδία των Κλεφτών του Ολύμπου, οι ευζώνοι μας χόρεψαν στη μουσική της χορωδίας – μια αξέχαστη σκηνή. (Boissonnas, σ. 57)
Ο πλοίαρχος Δεμέστιχας που έδειξε θάρρος, καθώς ήταν ο πρώτος που έφθασε σε αυτήν την κορυφή της Ελλάδας, ύψωσε τα Ελληνικά χρώματα. Συγκεντρωμένοι γύρω από τον σωρό από πέτρες, ο καθένας από εμάς κουνώντας τη σημαία της χώρας του, φωνάξαμε ζωηρά και δεύτερη και τρίτη φορά.(Boissonnas, σ. 54)
Ο Κάκαλος, ο οδηγός μας, μου έδωσε την εξήγηση σε αυτό το μυστήριο: « Γίνεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, είπε, εξαιτίας του πάχους του χιονιού, το οποίο υπάρχει μέχρι τα τέλη Ιουνίου. Κόβουμε αυτά τα δέντρα του δάσους το χειμώνα, γεμάτα με κρούστα πάγου. Τα ξαπλώνουμε κατά μήκος και γλιστράνε στις υπώρειες των βουνών, έτοιμα για κόψιμο». (Boissonnas, σ. 46)
Το 1913 ο Κάκαλος, ο κυνηγός αντιλόπης, συμφώνησε να μας οδηγήσει μέσα στα μπερδεμένα ρήγματα με τα οποία είναι χαραγμένο το όρος Όλυμπος (σημ: Δες την αναφορά του M. Baud – Bovy για την πρώτη αναρρίχηση στην ψηλότερη κορυφή του συμπλέγματος του Ολύμπου, στο Grece immortelle, εκδόσεις Boissonnas, Γενεύη). Αλλά δε θα κουβαλούσε τίποτα, ούτε μια Κόντακ (φωτογραφική μηχανή). Όσο για τους αχθοφόρους μας, ούτε ένας δεν πείσθηκε να σκαρφαλώσει μαζί μας στις απότομες πλευρές του Ολύμπου. Το 1919, στη δεύτερη αναρρίχηση μας, ούτε ο παλιός μας φίλος Κάκαλος δεν πείστηκε να έρθει μαζί μας. Αποδείχθηκε αμετάπειστος. (Boissonnas, σ. 58 -59)
Ο κυνηγός αντιλόπης μας, ο Κάκαλος, μετατράπηκε στο σημαντικότερο άνδρα της πολίχνης. Θα δει τον εαυτό του στημένο, ως μπρούτζινο άγαλμα, στη μέση της δημόσιας πλατείας. Το 1913 μας είχε πει: «Θα ανεβείτε στον Μύτικα; Ποτέ! Κανένας δεν θα μπορούσε. Μόνο ο αετός τον στοιχειώνει!». Τώρα όμως δημιουργεί την επαγγελματική του κάρτα. Χρήστος Κάκαλος, οδηγός στον Όλυμπο. Αυτό από μόνο τα λέει όλα! Παρίσι, Φεβρουάριος 1928. (Boissonnas, σ. 67)
Χρήστος Κάκαλος και κυνηγοί, Γιάννης Κυρίτσης, Ο Όλυμπος του Boissonnas, Η πρώτη ανάβαση στην κατοικία των Θεών οι πρώτες φωτογραφίες του μυθικού βουνού, Θεσσαλονίκη 2002, σ.89.
Χρήστος Κάκαλος, Γιάννης Κυρίτσης, Ο Όλυμπος του Boissonnas, Η πρώτη ανάβαση στην κατοικία των Θεών οι πρώτες φωτογραφίες του μυθικού βουνού, Θεσσαλονίκη 2002, σ.91.
Χρήστος Κάκαλος και κυνηγός, Γιάννης Κυρίτσης, Ο Όλυμπος του Boissonnas, Η πρώτη ανάβαση στην κατοικία των Θεών οι πρώτες φωτογραφίες του μυθικού βουνού, Θεσσαλονίκη 2002, σ.93.
Μια εβδομαδιαία σύνδεση γίνεται, στη γραμμή Μασσαλία – Πειραιάς – Αλεξάνδρεια – Θεσσαλονίκη – Κωνσταντινούπολη, από πολυτελή ταχυδρομικά πλοία, το Πατρίδα ΙΙ και το Άνδρος, που ξεκινάνε από τη Μασσαλία κάθε Σάββατο στις 15:00. (Boissonnas, σ. 80)
Η γραμμή από Θεσσαλονίκη στην Αλεξανδρούπολη περνάει κατά μήκος του Βρετανικού Μνημείου για τη Μάχη στη Δοϊράνη και την όμορφη κοιλάδα του Νέστου. (Boissonnas, σ. 78)
Ο Ελληνικός Κρατικός Σιδηρόδρομος αποτελείται από πέντε γραμμές: 1. Την Πειραιάς – Αθήνα – Πλατύ με διακλαδώσεις για Χαλκίδα – Στυλίδα (355 μίλια). 2. Θεσσαλονίκη – Πλατύ – Κανάλι (184 μίλια). 3. Θεσσαλονίκη – Ιδομένη (ελληνο-σερβικά σύνορα και κυριότερα Κέντρα της Κεντρικής Ευρώπης, 56 μίλια). 4. Θεσσαλονίκη – Αλεξανδρούπολη (304 μίλια). 5. Λαγκαδάς – Σταυρός (γραμμή των 0,60 μ., 41 μίλια). Χωρίζεται σε δυο περιφέρειες. Η μια από τον Πειραιά μέχρι τη διασταύρωση στο Πλατύ, στην γραμμή Θεσσαλονίκη – Φλώρινα και η άλλη περιφέρεια αποτελείται από τις γραμμές της Μακεδονίας.Ο Ελληνικός Κρατικός Σιδηρόδρομος αποτελείται από πέντε γραμμές: 1. Την Πειραιάς – Αθήνα – Πλατύ με διακλαδώσεις για Χαλκίδα – Στυλίδα (355 μίλια). 2. Θεσσαλονίκη – Πλατύ – Κανάλι (184 μίλια). 3. Θεσσαλονίκη – Ιδομένη (ελληνο-σερβικά σύνορα και κυριότερα Κέντρα της Κεντρικής Ευρώπης, 56 μίλια). 4. Θεσσαλονίκη – Αλεξανδρούπολη (304 μίλια). 5. Λαγκαδάς – Σταυρός (γραμμή των 0,60 μ., 41 μίλια). Χωρίζεται σε δυο περιφέρειες. Η μια από τον Πειραιά μέχρι τη διασταύρωση στο Πλατύ, στην γραμμή Θεσσαλονίκη – Φλώρινα και η άλλη περιφέρεια αποτελείται από τις γραμμές της Μακεδονίας. (Boissonnas, σ. 77)
Το τραίνο, αφού φύγει από την Λάρισα και περάσει τον ποταμό Πηνειό, μπαίνει στην περίφημη Κοιλάδα των Τεμπών, ανάμεσα στα όρη Όλυμπος (9780 πόδια) και Όσσα. Μετά περνάει αρκετά κοντά από την παραλία, μέσα από ένα τούνελ κάτω από το κάστρο του Πλαταμώνα και φθάνει στο Πλατύ, 20 μίλια από τη Θεσσαλονίκη, στη γραμμή Θεσσαλονίκη – Φλώρινα. Από τη Θεσσαλονίκη η γραμμή μέχρι τη Γευγελή ενώνει τις ελληνικές με τις γιουγκοσλαβικές γραμμές. Η γραμμή από Θεσσαλονίκη στην Αλεξανδρούπολη περνάει κατά μήκος του Βρετανικού Μνημείου για τη Μάχη στη Δοϊράνη και την όμορφη κοιλάδα του Νέστου. (Boissonnas, σ. 78)
Η Banca Commerciale Italiana e Greca άνοιξε παραρτήματα στο Πειραιά, οδός Μακράς Στοάς, 39, στη Θεσσαλονίκη, οδός Μεγάλου Αλεξάνδρου και στην Καβάλα. (Boissonnas, σ. 75)
Η La Banque d’ Industrie, S.A. έχει ανοίξει παραρτήματα στις πόλεις του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας και της Τριπολιτσάς. (Boissonnas, σ. 76)
Το 1919, στη δεύτερη αναρρίχηση μας, ούτε ο παλιός μας φίλος Κάκαλος δεν πείστηκε να έρθει μαζί μας. Αποδείχθηκε αμετάπειστος. O Baud-Bovy, ο γιος μου Henri και εγώ σκαρφαλώσαμε κατά μήκος της «ραχοκοκαλιάς» μόνοι μας και βρεθήκαμε στην κεντρική κορυφή χωρίς τους αχθοφόρους μας! Αρνήθηκαν να μας ακολουθήσουνε περαιτέρω από το Σκόλιον, στο οποίο κάποιος μπορεί να φθάσει με μουλάρι. Αναρριγώντας και τρέμοντας έμειναν εκεί, πεσμένοι στα γόνατα τους, προσευχόμενοι στην Παναγία, καθώς μας έβλεπαν να σκαρφαλώνουμε εκείνους τους περιδινούμενους πύργους. Το απόγευμα, όταν επιστρέψαμε, ήταν τόσο χαρούμενοι που μας είδαν ξανά σώους και ασφαλείς, μετά από μια τόσο ανήκουστη περιπέτεια, ώστε έπεσαν στους λαιμούς μας και μας αγκάλιασαν. Ωστόσο, αυτοί οι σκληροί κάτοικοι των λόφων ήταν έντιμοι άνθρωποι, με τον δικό τους τρόπο και με λίγη συμπάθεια προς τις συναισθηματικές εξάρσεις. (Boissonnas, σ. 59, 61)
Τη Δευτέρα το απόγευμα, 12 Σεπτεμβρίου 1927, περίπου 25 τουρίστες- δώδεκα εκ των οποίων ήταν νεαρά κορίτσια- μπήκαν στον πειρασμό να ανέβουν στο υψηλότερο σημείο του όρους Όλυμπος. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένα καραβάνι τουριστών πέτυχαν σε αυτό το εγχείρημα, όπως φάνηκε στην πράξη (σημ: Ένας απολογισμός αυτής της αποστολής δημοσιεύθηκε σε συνεχόμενα φύλλα της Φιγκαρό, από τις 4 μέχρι τις 27 Οκτωβρίου 1927, με τον τίτλο: Πάνω στον Όλυμπο αναζητώντας τους Θεούς, από τον George Bourdon). Στην κορυφή, τα ελληνικά μέλη της ομάδας συγκεντρώθηκαν. Ζήτησαν από τον αρχηγό να εγκαινιάσει, σ’ αυτήν την υψηλότερη κορυφή της Ελλάδας, επισήμως και καταφανώς, τον Ελληνικό Αλπικό Σύλλογο, ο οποίος είχε δημιουργηθεί στην Αθήνα λίγες ημέρες πριν. Όπως μπορεί να εικάσει ο αναγνώστης ήμουν έτοιμος- στην πραγματικότητα μάλλον ανυπόμονος- να πραγματοποιήσω αυτήν την ενδιαφέρουσα τελετή και την έκανα στο όνομα των Αλπικών συλλόγων, των εθνών που είχαν αντιπροσώπους μεταξύ μας. Αυτοί οι αντιπρόσωποι ήταν: για τον Γαλλικό Αλπικό Σύλλογο, ο Δρ. Etienne May από τα νοσοκομεία του Παρισιού και ο κος H. Ioannides, διευθυντής στην Εθνική Εταιρεία Ναυσιπλοΐας στο Παρίσι, για τον Ελβετικό Αλπικό Σύλλογο ο κος Daniel Baud-Bovy και εγώ, και οι δυο από τη Γενεύη. Μετά ζήτησα και από έναν Άγγλο φίλο, τον κ. W.-J. Ellison, μέλος επίσης του τμήματος του Ελβετικού Αλπικού Συλλόγου με έδρα τη Γενεύη, να αντιπροσωπεύσει στο μέτρο του δυνατού, ως μέλος του Αλπικού Συλλόγου, τον στρατηγό C.G. Bruce A.C., ο οποίος ήταν επικεφαλής στην αποστολή προς το όρος Έβερεστ. Πολύ περισσότερο αρμόδιος από μένα για να παίξει τον ρόλο του δημοσίου ρήτορα γι’ αυτήν την αρχική τελετή, εμποδίστηκε να συμμετάσχει στην παρέα από περιστάσεις τις οποίες δεν μπορούσε να ελέγξει προς μεγάλη λύπη και απογοήτευση μας. Ο πλοίαρχος Δεμέστιχας, που έδειξε θάρρος καθώς ήταν ο πρώτος που έφθασε σε αυτήν την κορυφή της Ελλάδας, ύψωσε τα Ελληνικά χρώματα. Συγκεντρωνόμενοι γύρω από τον σωρό από πέτρες, ο καθένας από εμάς κουνώντας τη σημαία της χώρας του, φωνάξαμε ζωηρά και δεύτερη και τρίτη φορά. (Boissonas, σ.52 -54)
Θα ήθελα να θυμηθώ αυτόν τον καθαγιασμό του Ελληνικού Αλπικού Συλλόγου επειδή σηματοδοτεί την έλευση της ορειβασίας στην Ελλάδα. Μέχρι τότε αρέσκονταν σε αυτήν λίγοι μόνο ερασιτέχνες, που απέκτησαν μια αγάπη γι’αυτήν κατά τα ταξίδια τους στην Ελβετία και συνέχισαν να ασχολούνται μετά την επιστροφή στο σπίτι τους. (Boissonas, σ. 58)
Δεύτερη αποστολή Boissonas, Γιάννης Κυρίτσης, Ο Όλυμπος του Boissonnas, Η πρώτη ανάβαση στην κατοικία των Θεών οι πρώτες φωτογραφίες του μυθικού βουνού, Θεσσαλονίκη 2002, σ.135." title="Δεύτερη αποστολή Boissonas, Γιάννης Κυρίτσης, Ο Όλυμπος του Boissonnas, Η πρώτη ανάβαση στην κατοικία των Θεών οι πρώτες φωτογραφίες του μυθικού βουνού, Θεσσαλονίκη 2002, σ.135.
