Author: sightseers
-
- Οι βράχοι του Καραμπουρνού εκτείνονται για τρία ή τέσσερα μίλια. Το ακρωτήρι, ιδωμένο από τη Θεσσαλονίκη, είναι το δυτικότερο σημείο. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, βασιζόμενος σε πρώϊμους Έλληνες συγγραφείς, υποστηρίζει οτι αυτό το σημείο ήταν η βάση ενός ναού της Αφροδίτης, ο οποίος κατασκευάστηκε από τον Αινεία ( (Αινείας καί Τρώες) νεών Αφροδίτης ιδρύσαντο επί τών ακρωτηρίων ενός καί πόλιν Αίνειαν έκτισαν. – Διονύσ. Αλικ. l. 1, c. 49.). (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ. 438)
- Υπάρχει ακόμα ένα τζαμί, που οι Τούρκοι το ονομάζουν Εσκί Τζουμά. Το τζαμί αυτό ήταν κάποτε ένας ναός αφιερωμένος στη θεά Αφροδίτη. Αυτό εμείς δεν το είδαμε, το αναφέρει ο Beaujour, ο οποίος λέγει πως οι Έλληνες τον κατέστρεψαν στην προσπάθεια τους να τον κάνουν σταυροειδή. Το αρχικό του σχήμα ήταν ένα τέλειο παραλληλόγραμμο μήκους 40 ποδιών και πλάτους 35. Υποστηρίζονταν σε κάθε πλευρά από μια κιονοστοιχία 12 κιόνων ιωνικού ρυθμού. Οι έξι κίονες του Πρόναου στέκονται ακόμη, αν και έχουν καλυφθεί από το τείχος του τζαμιού. Μάλιστα, όπως σημειώνει ο Beaujour « αν η χώρα αυτή ανήκε σε πολιτισμένους ανθρώπους, θα ήταν εύκολο να απαλλαγεί ο ναός αυτός από την γοτθική του μεταμφίεση».
(Clarke, σσ. 357 – 359)
-
- Πέρα από τη λίμνη της Πέλλας, το παράκτιο τμήμα της πεδιάδας εμπεριέχει μια μακρά σειρά από λιμνοθάλασσες, ξεκινώντας από το Ελευθεροχώρι και φθάνοντας σχεδόν μέχρι τη Θεσσαλονίκη. (Leake, τόμ.ΙΙΙ, σ. 436)
- Ο Ηρόδοτος παρατήρησε οτι οι λιμνοθάλασσες (που βρίσκονται ανάμεσα στο Ελευθεροχώρι και τη Θεσσαλονίκη) βρίσκονται ανάμεσα στον Αξιό και τον Εχέδωρο (…… Εχείδωρον, ός εκ Κρηστωναίων αρξάμενος, ρέει διά Μυγδονίης χώρης, καί εξίει παρά τό έλος τό επ’ Αξίων ποταμώ.- Ηρόδοτος, l.7, c. 124). (Leake, τόμ.ΙΙΙ, σ. 436 – 437)
- Οι λιμνοθάλασσες παρέχουν πληθώρα ψαριών και αλατιού. Μεγάλες ποσότητες από το τελευταίο διακρίνονται στην περιοχή γύρω από το Ελευθεροχώρι δίπλα στην ακροθαλασσιά. (Leake, τόμ.ΙΙΙ, σ. 437)
-
- Στα τέλη του 316 π.Χ. η Ολυμπιάδα, μητέρα του Αλεξάνδρου, κατέφυγε στην Πύδνα με μεγάλο στράτευμα, ακολουθούμενο από ιππικό και ελέφαντες. Ο Κάσσανδρος, όντας αδύνατον να πολιορκήσει την πόλη ένεκα της εποχής, στρατοπέδευσε γύρω από αυτήν, δημιούργησε οχυρωματικά έργα που απέληγαν στις δύο άκρες της θάλασσας και μπλόκαρε το λιμάνι με τα πλοία του ( περιστρατοπεδεύσας δέ τήν πόλιν καί χάρακα βαλόμενος από θαλάσσης εις θάλασσαν, έτι δέ εφορμών τώ λιμένι, πάντα βουλόμενον επικουρήσαι διεκώλυε. – Diodor. l. 19, c. 49 ). Η Ολυμπιάδα αντιστάθηκε μέχρι την άνοιξη, οπότε οι προμήθειες της εξαντλήθηκαν, τα άλογα και τα υποζύγια φαγώθηκαν, οι ελέφαντες πέθαναν ( έγινε προσπάθεια να παραμείνουν ζωντανοί ταΐζοντάς τους πριονίδια ), μεγάλος αριθμός ανδρών πέθανε από αρρώστειες και πείνα ενώ άλλοι λιποτάκτησαν. Η βασίλισσα προσπάθησε να διαφύγει από τη θάλασσα αλλά πιάστηκε αιχμάλωτη. Την πτώση της Πύδνας ακολούθησε η παράδοση της Πέλλας και της Αμφίπολης στον Κάσσανδρο. (Leake, τόμ.ΙΙΙ, σ. 434)
-
- Ο ποταμός χώριζε τα εχθρικά στρατόπεδα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Την επομένη η σύγκρουση ξεκίνησε από ένα περιστατικό και σύντομα εξελίχθηκε σε πλήρη σύγκρουση, όταν ο Περσέας τράπηκε σε φυγή, συμπαρασύρωντας και ολόκληρο το ιππικό του. Εντούτοις οι φάλαγγες αντιστάθηκαν με επιμονή, όταν όμως ο ύπατος κατάφερε να τις διατρήσει σε μεγάλο μήκος, η ανατροπή των Μακεδόνων ήταν πλήρης. Είκοσι χιλιάδες σφαγιάστηκαν και πάνω από 10.000 πιάστηκαν αιχμάλωτοι ενώ μόνο 100 Ρωμαίοι σκοτώθηκαν. (Leake, τόμ.ΙΙΙ, σ. 433)
-
- Ο πληθυσμός της Θεσσαλονίκης υπολογίζεται σε 80.000 αλλά πιθανότατα δεν υπερβαίνει τις 65.000 εκ των οποίων 35.000 είναι Τούρκοι, 15.000 είναι Έλληνες και 13.000 είναι Εβραίοι ενώ οι υπόλοιποι είναι Φράγκοι και Αθίγγανοι.(Leake, τομ. ΙΙΙ, σ.248)
- Οι Τούρκοι όπως και οι Εβραίοι, φτάνουν στα άκρα με την τσιγγουνιά ενώ η σπατάλη δεν είναι διόλου ασυνήθιστη στους νεαρούς Οσμανλήδες.Επισήμανα έναν κατώτερο υπάλληλο στο δικαστήριο που μέσα σε λίγα χρόνια κατασπατάλησε 2000 χρηματικά έπαθλα και επτά τσιφλίκια. Αυτοί οι Τούρκοι ιδιοκτήτες γης είναι, ωστόσο, αυτοί με την μεγαλύτερη σταθερότητα στην Τουρκία. Και οι Φράγκοι έμποροι που παζαρεύουν για το καλαμπόκι, το βαμβάκι, και τον καπνό τους, μπορούν, χωρίς πολύ ρίσκο, να προάγουν τις καλλιέργειές τους. (Leake, τομ. ΙΙΙ, σ.249)
- Ο Πλαταμών είναι βυζαντινή πόλη, και μνημονεύεται σε μία εμπορική συνθήκη της 11ης εκατονταετηρίδας μ.Χ. η οποία συνάφθηκε από τους Ενετούς. Στις αρχές της 13ης εκατονταετηρίδας υπήρξε τιμάριο των Φράγκων.
(Isambert, σ.87)
- Ίχνη της Φραγκικής κατοχής (της Θεσσαλονίκης) βρίσκονται στα τείχη και τις οχυρώσεις που ακόμη στέφουν την πόλη στις τρεις πλευρές.
(Abbott, σ. 12-17)
-
- Οι Κορπίλοι κατοικούσαν κοντά στην περιοχή Αίνο, όπου είναι προφανές ότι τα περάσματά τους βρίσκονταν στα βουνά που τερμάτιζαν στο ακρωτήριο Σέρρειο και ανάμεσα στην κοιλάδα του Έβρου και στις παράκτιες πεδιάδες, όπου η κύρια πόλη ήταν τα Άβδηρα.(Leake,τόμ.ΙΙΙ, σ.215)
-
- Στα ορυχεία του Παγγαίου ίσως εντοπίσουμε ίχνη ενός μεγάλου κέρματος του βασιλιά των Ηδωνέων, Γέτα, όταν οι Ηδωνείς κατέκτησαν τον Δραβίσκο και τις Εννιά Οδούς, οπότε και είχαν την δύναμη να δουλεύουν κάποια από τα ορυχεία.Στις ίδιες περιοχές εντοπίζουμε νοσμίσματα με την επιγραφή ΟΡΡΗΣΚΙΩΝ ή ΩΡΡΗΣΚΙΩΝ, και ΓΕΤΑΙΟΝ όχι ΛΕΤΑΙΩΝ, τα οποία ίσως αναφέρονται στη Λητή της Μακεδονίας. H ομοιότητα των αρχαίων νομισμάτων των Ορέσκιων με εκέινα του Γέτα,βασιλιά των Ηδωνέων, είναι αξιοπρόσεκτη. Τα μικρότερα και πιο σύγχρονα, με την επιγραφή ΩΡΗΣΚΙΩΝ, έχουν τον ίδιο τύπο με αυτά που επιγράφονται ΓΕΤΑΙΟΝ, δηλαδή, ενός σατύρου που σκοτώνει μια νύμφη.Φαίνεται ότι όλα ανήκαν στην Ηδωνία ή εκεί κοντά. Οι Σάτυροι ήταν οι Σάτραι και αναφέρονται στην λατρεία του Βάκχου στα βουνά του Παγγαίου και του Όρβελου. (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ. 213)
- Ο Απολλόδωρος μας άφησε παραδόσεις καταδεικνύοντας τη σύνδεση ανάμεσα στους βασιλείς των Ηδωνέων και στους μύθους των Βάκχων και των Σατύρων.Οι Ορέσκιοι πιθανώς κατοίκησαν τα βουνά πάνω από τον Δραβίσκο, στα οποία βρισκόταν το μαντείο του Βάκχου, ένα επίθετο των οποίων ήταν ορέσκιος.Είναι αξιοπρόσεκτο με μια γενική αναφορά στα ασημένια νομίσματα της Μακεδονίας και της Θράκης πόσο μεγάλη ποσότητα από αυτά ανήκαν σε μέρη κοντά στα αργυρωρυχεία.Σε αυτά ανήκαν τα νομίσματα από τα εξής μέρη: Άκανθος, Νεάπολη, Τράγιλος, Όσσα, Βισαλτία, Φίλιπποι και αυτά που επιγράφονταν Μακεδόνων πρώτης, τα οποία κόπηκαν στην Αμφίπολη μετά την ρωμαϊκή κατάκτηση.Ανιχνεύουμε τα χρυσά νομίσματα του Φιλίππου στην εκτεταμένη επεξεργασία των ορυχειων των Κρηνίδων.(Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ. 214)
-
- Οι Βισάλτες, πριν την προσάρτησή τους από το βασίλειο της Μακεδονίας, είχαν στην κατοχή τους αργυρωρυχεία, πράγμα το οποίο μπορεί να τεκμηριωθεί από το τετράδραχμο με την επιγραφή ”Βισαλτικόν”.(Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ. 213)
-
- Οι Δοβέρες μάλλον μοιράζονταν το όρος Παγγαίο με τους Παίονες και τους Πιερείς, και κατοικούσαν πιθανώς στη βόρεια πλευρά του, όπου κατά την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπήρχε σταθμός, ή μέρος που άλλαζαν άλογα, το οποίο ονομαζόταν Δομερός, μεταξύ της Αμφιπόλεως και των Φιλίππων. (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ. 212)
- Όταν οι βασιλείς είχαν γίνει κυρίαρχοι της Βισαλτίας και των άλλων επαρχιών, η ασημένια νομισματοκοπία ακόμη έμοιαζε αρκετά με τα αυτοδύναμα χρήματα, παρόλο που ήταν ενεπίγραφο μόνο το όνομα του μονάρχη.Την εποχή που κόπηκαν τα βισαλτικά νομίσματα, τα ορυχεία του Παγγαίου βρίσκονταν κυρίως στα χέρια των Θασίων, οι οποίοι είχαν και οι ίδιοι αργυρωρυχεία και για αυτό το λόγο και η ομορφιά και η αφθονία των νομισμάτων της Θάσου.Οι άλλοι που,σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, δούλευαν στα ορυχεία του Παγγαίου, ήταν οι Πιερείς και οι Οδομάντες και κυρίως οι Σάτρες που ήταν στα σύνορα του βουνού. (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σελ. 213)
- Οι Μαιδοί εξαφανίστηκαν, πιθανόν, κατά τη διάρκεια των δύο αιώνων που μεσολαβούν ανάμεσα στη βασιλεία του Περδίκκα και του Φιλίππου ή μετακινήθηκαν στο όρος Σκόμιο (Scomius), όπως έκαναν οι Πιερείς στο όρος Παγγαίο και οι Βοττιαίοι στη χερσόνησο της Χαλκιδικής. (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ. 448)
- Οι Πιέριοι κατοικούσαν στους πρόποδες του Παγγαίου κοντά στις πηγές του Στρυμόνα, απ’ όπου ξεκινά ο Πιερικός κόλπος. (Cousinery, τομ. ΙΙ, σ. 27)
-
- Ήταν πολύ φυσικό ότι ο Μεγάβυζος θα έπρεπε να καταστείλει τους Σιροπαίονες που κατείχαν το πιο γόνιμο και εκτεθειμένο μέρος της πεδιάδας του Στρυμώνα, ενώ οι Οδομάντες, που ήταν ασφαλείς σε μία υψηλότερη θέση, και ακόμα περισσότερο οι Αγριανοί, που κατοικούσαν στις πηγές του Στρυμώνα, ήταν σε θέση να τον αποφύγουν ή να του αντισταθούν. Το ίδιο ίσχυε και για τους Δοβέρους και τους άλλους Παίονες του όρους Παγγαίου και τους αμφίβιους κατοίκους της λίμνης Πρασιάς (L. 5, c. 16). (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ. 210)
- Πραγματικά, μία σύγκριση μόνο του αποσπάσματος του Ηροδότου, στο οποίο αναφέρει την έκταση των κατακτήσεων του Μεγάβυζου στο οποίιο περιγράφεται το πέρασμα του Ξέρξη από την Πιερία και την Παιονία, δεν αφήνει καμία αμφιβολία για την Πρασιά. Σύμφωνα με τα τελευταία δηλώνει ότι οι Δοβέρες και οι Παίοπλοι κατοικούσαν νότια του όρους Παγγαίου και αυτές ήταν οι φυλές που νωρίτερα είχε συνδέσει με τους κατοίκους της λίμνης Πρασιάς. (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ. 211-212)
- Οι Δοβέρες μάλλον μοιράζονταν το όρος Παγγαίο με τους Παίονες και τους Πιερείς, και κατοικούσαν πιθανώς στη βόρεια πλευρά του, όπου κατά την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπήρχε σταθμός, ή μέρος που άλλαζαν άλογα, το οποίο ονομαζόταν Δομερός, μεταξύ της Αμφιπόλεως και των Φιλίππων. (Leake, τόμ. ΙΙΙ, σ. 212)